โม่เหยาเหินกระบี่เข้าสู่สนามรบ เพียงคนเดียวกับกระบี่หนึ่งเล่มก็บุกตะลุยเข้าไปในฝูงสิ่งลี้ลับ ท่วงท่าพลิ้วไหวรวดเร็ว เงากระบี่วูบวาบถักทอเป็นตาข่าย ราวกับเซียนกระบี่หญิง
ท่วงท่าของนางไม่เพียงฉับไวเด็ดขาด แต่ยังงดงามน่าชม ต่อให้เป็นคนที่ไม่รู้วิชากระบี่ พอเห็นแล้วยังรู้สึกว่ายอดเยี่ยมสุด ๆ
ทุกครั้งที่คมกระบี่ฟาดลงมา ก็เจาะทะลวงการป้องกันของแมงมุมหน้าคนได้อย่างแม่นยำ โจมตีจุดสำคัญจนบาดเจ็บสาหัสจริง ๆ
เมื่อเห็นเช่นนั้น จางเหลยก็โล่งใจขึ้น ก่อนตามเข้าไปติด ๆ หมีดำที่ร่างกายหุ้มเกราะดินพาเหล่ามนุษย์ดินที่แตกร้าวสี่ตนเข้าช่วยแนวรบตะวันออก ร่วมสังหารศัตรู
จางเหล่ยที่กำลังสู้สุดชีวิตเห็นว่ามีคนมาช่วยแบ่งเบาภาระ เส้นประสาทที่ขึงตึงมานานก็ผ่อนคลายลงในที่สุด
เขาต่อสู้อย่างหนักหน่วงมานานจนหมดแรง ร่างกายอ่อนล้า ทว่าสิ่งลี้ลับกลับได้รับเพียงบาดแผลภายนอก
หากเป็นเมื่อก่อน พวกเขาคงทำได้แค่หนีหัวซุกหัวซุนเมื่อเผชิญสิ่งลี้ลับขั้นสี่ ไม่มีความมั่นใจพอจะต่อกรซึ่งหน้า ไม่ต้องพูดถึงการโต้กลับก่อนเลย
หลังคลายใจได้เพียงชั่วครู่ จางเหลยก็กลับมากังวลอีกครั้ง: กำลังพลจากสนามรบทั้งสามแนวถูกดึงมาช่วยพร้อมกัน แล้วแนวป้องกันอื่นจะทำอย่างไร?
เขารีบเดินไปหาเสิ่นเหอที่เหงื่อท่วมตัว ใบหน้าซีดขาว แล้วถามอย่างร้อนใจว่า “ทำไมพวกคุณถึงมาช่วยกันหมดทั้งทีม? แล้วแนวป้องกันอีกสามจุดล่ะ? มีแค่เด็กหนุ่มคนนั้นคอยรับมือหรือ?”
เป็นไปไม่ได้หรอกที่จะจัดการพวกมันหมด เขาคลุกคลีเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกที่เต็มไปด้วยสิ่งลี้ลับมานาน จึงรู้ดีว่าพวกมันรับมือยากเพียงใด ยิ่งมีขั้นสี่ถึงสี่ตัว การต่อสู้ต้องดุเดือดแน่นอน
เสิ่นเหอมีสีหน้าเหนื่อยล้า แต่กลับยิ้มบาง ๆ อย่างสงบนิ่ง “สิ่งลี้ลับทั้งสามแนวถูกกวาดล้างหมดแล้ว พวกเราถึงได้มาช่วยที่นี่ทั้งทีม จัดการพวกนี้ได้ คลื่นสิ่งลี้ลับวันนี้ก็จะจบลงอย่างสมบูรณ์”