ชายวัยกลางคนหันมองออกไปนอกหน้าต่างตามเสียง สายตากวาดผ่านม่านฝนและหมอก แต่กลับไม่พบอะไรเลย ไม่เห็นแม้แต่เงาคนที่ว่า เขาจึงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
“ไม่มีนี่ ฝนตกจนมีหมอกหรือเปล่า นายตาฝาดไปเองไหม?”
ชายหนุ่มมองตรงตำแหน่งที่เงาคนนั้นหายไป สีหน้ายังเต็มไปด้วยความสงสัย “อาจเป็นผมตาฝาดจริง ๆ ก็ได้ พี่จาง”
ชายวัยกลางคนไม่ได้คิดอะไรต่อ เขาหันไปมองสายฝนที่เทกระหน่ำอยู่นอกหน้าต่าง พลางถอนใจด้วยความรู้สึก “ตั้งสองเดือนกว่า ในที่สุดฝนก็ตกสักที ในที่สุดก็เย็นลงได้บ้างแล้ว”
“ช่วงที่อากาศร้อนจัดนี่ ทั้งแห้งทั้งแล้ง ผิวแห้งแตกจนลอก แถมยังโดนแดดเผาจนเป็นแผล ถ้าไม่ได้ขบวนรถรุ่งอรุณคุ้มครองพวกคนธรรมดาอย่างเรา แล้วยังมีน้ำแกงเนื้อกลายพันธุ์ให้กินทุกวันเพื่อบำรุงร่างกาย ป่านนี้สภาพอย่างเราคงทนไม่ไหวแล้ว”
“ช่วงนี้พอดื่มน้ำแกงเนื้อ ผมก็รู้สึกได้ชัดเลยว่าร่างกายแข็งแรงขึ้น แรงก็เพิ่มขึ้นเหมือนกินยาบำรุงชั้นดีเข้าไป พลังเต็มเปี่ยมเลย!” ชายวัยกลางคนหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
คำพูดนั้นกระตุ้นความรู้สึกร่วมของผู้รอดชีวิตคนอื่น ๆ ในรถทันที เสียงพูดคุยดังระงมไปทั่วห้องโดยสาร ทุกคนต่างยิ้มแย้มเบิกบาน
“นั่นสิ! ช่วงนี้ผมรู้สึกว่ากล้ามเนื้อแน่นขึ้นเยอะ ทำงานก็มีแรงไปทั้งตัว ถ้าเป็นเมื่อก่อนที่กินไม่อิ่ม ต้องหิวทุกวัน จะเอาสารอาหารที่ไหนมาสร้างกล้ามเนื้อ!”
“ตั้งแต่ได้ดื่มน้ำแกงเนื้อที่ขบวนรถจัดให้ อาการเจ็บป่วยเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เป็นมาหลายปีก็ค่อย ๆ ดีขึ้น แถมยังมีผู้มีพลังพิเศษแข็งแกร่งประจำการอยู่ที่ขบวนรถรุ่งอรุณของเรา ทุกวันแค่นอนก็รู้สึกอุ่นใจแล้ว”