หลูจื่อหมิงคร้านจะพูดพล่าม จึงเร่งโคจรเคล็ดวิชาทันที
พลังเลือดพลังกายทั่วร่างพลุ่งพล่านอย่างรวดเร็ว ตันเถียนอุ่นวาบไปหมด รอบกายมีแสงสีทองจาง ๆ ปกคลุม
ดวงตาทั้งสองยิ่งสว่างจนน่าตกตะลึง ราวกับเคลือบทับด้วยคอนแทคเลนส์สีทองอร่าม เปล่งประกายระยิบระยับ
เขาไม่ลังเลอีก พุ่งตรงเข้าไปล่าสังหารสิ่งลี้ลับที่เหลืออยู่
หมัดหนึ่งซัดออกไป หุ่นกระดาษที่ถูกโจมตีพลันแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ
【ยินดีกับโฮสต์ที่สังหารสิ่งลี้ลับระดับ 0 — หุ่นเชิดกระดาษ ได้รับบุณย์ 100 แต้ม】
หุ่นกระดาษที่เหลือเห็นดังนั้นก็แตกฮือหนีเตลิด พวกมันดูเหมือนจะหวาดกลัวขึ้นมา
หลูจื่อหมิงเห็นแล้วก็ร้องว่า “เชี่ย! จะกลัวอะไรนักหนา?”
อุตส่าห์ได้ถุงค่าประสบการณ์มาครบชุดแท้ ๆ กลับกระเจิงหนีไปเสียอย่างนั้น เขาจึงทำได้แค่ไล่ล่าสังหารทีละตัว
ตามทันตัวไหน ก็ซัดหมัดเดียวปลิดชีพตัวนั้น
ชั่วพริบตาเขาสังหารหุ่นกระดาษไปสิบตัว ส่วนอีกแปดตัวที่เหลือกลับซ่อนตัว ไม่ยอมโผล่หัวออกมาไม่ว่าจะอย่างไร
“ให้ตายเถอะ! พวกแกเป็นสิ่งลี้ลับนะ จะขี้ขลาดขนาดนี้ไม่ได้หรือไง?”
“ฉันหมดแรงแล้ว! ออกมาฆ่าฉันสิ!”
“ฉันบาดเจ็บหนัก ใกล้จะไม่ไหวแล้ว!”
หลูจื่อหมิงเปิดการแสดงเกินจริงทันที เดี๋ยวก็แกล้งทำเป็นหมดแรง เดี๋ยวก็แกล้งทำเป็นบาดเจ็บหนักล้มลง
แต่ทั่วทั้งหมู่บ้านกลับเงียบงัน ไม่มีสิ่งลี้ลับตัวไหนหลงกลเลย
“พวกขี้ขลาดที่เก่งแต่รังแกคนอ่อนแอ”
ซ่อนตัวไม่ยอมออกมาใช่ไหม? งั้นก็จะไล่หาทีละตัว!
ในที่สุดก็ได้เจอสัตว์ประหลาดที่เขาสังหารได้อย่างง่ายดาย แถมยังเก็บบุณย์ได้อย่างมั่นคง เขาไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือเด็ดขาด
หลูจื่อหมิงคร่อมจักรยาน แล้วเริ่มปั่นวนค้นหาทั่วทั้งหมู่บ้านอย่างไร้จุดหมาย ดูไม่ต่างจากพวกวัยรุ่นร่อนเร่ไปตามถนน
ผู้รอดชีวิตที่อยู่รอบนอกต่างเห็นภาพนี้กับตา แต่ละคนเบิกตากว้าง สีหน้าตื่นตะลึง
สิ่งลี้ลับที่เคยดุร้าย ไล่ทำร้ายผู้คนในวันวาน ตอนนี้กลับถูกคนไล่จนหนีหัวซุกหัวซุน
สถานการณ์พลิกจากรับเป็นรุกอย่างสิ้นเชิง!
โคตรเก่ง!
ภายในร้านขายของชำใจกลางหมู่บ้าน หลี่เจี้ยนกับพวกเพิ่งขนเสบียงเสร็จและกำลังนั่งพัก จู่ ๆ ก็เห็นเงาหุ่นกระดาษสองตัวพุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว