หลูจื่อหมิงพยักหน้า “เสิ่นเหอ นายกับเจ้าอ้วนลองใช้สิ่งลี้ลับทดสอบพลังของท่าใหม่ดูก่อน จะได้รู้ขีดจำกัดของมันไปด้วย ถือโอกาสฝึกฝนและพัฒนาความสามารถให้ชำนาญขึ้น ถ้าเจอสิ่งลี้ลับที่ฉันจัดการไม่ไหว ค่อยให้โม่เหยาลงมือ”
“ฉันต้องฆ่าสิ่งลี้ลับเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่ง พวกนายแค่ลองมือก็พอ ทำให้บาดเจ็บสาหัสได้ แต่อย่าฆ่ามันเด็ดขาด” หลูจื่อหมิงกำชับอย่างไม่วางใจ
เสิ่นเหอได้ยินแล้วก็หัวเราะ “ได้ งั้นเอาตามนี้ ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม หลี่หมิง ตรวจสภาพรถในขบวนเสร็จหรือยัง?”
หลี่หมิง ผู้มีตัวตนไม่โดดเด่นนัก เอ่ยตอบ “รถทุกคันในขบวนตรวจเสร็จเรียบร้อยแล้ว อัตราการขัดข้องลดลงจนเหลือน้อยที่สุดแล้วครับ”
ทั้งห้าคนออกเดินทางทันที สมาชิกขบวนรถทุกคนพร้อมออกปฏิบัติการ
หลี่เจี้ยนพาทุกคนรื้อเต็นท์ เก็บโต๊ะ เก้าอี้ และอุปกรณ์ทำครัวทั้งหมด หลูจื่อหมิงเรียกคางคกกลืนฟ้าออกมา กลืนเสบียงเหล่านั้นเข้าไปเก็บไว้
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ขบวนรถก็ออกเดินทางอย่างเป็นทางการ รถออฟโรดของเสิ่นเหอยังคงนำหน้าเปิดทางเช่นเดิม
แม้จะเป็นยามเช้า แต่แสงแดดแผดเผาผืนดิน อากาศร้อนอบอ้าวจนแทบหายใจไม่ออก แม้แต่ลมที่พัดมาก็ยังร้อนระอุ ไอร้อนเหนือพื้นดินไกลออกไปบิดเบี้ยวสั่นไหว
ภายในรถออฟโรด หลูจื่อหมิงเปิดเครื่องปรับอากาศ ดื่มเครื่องดื่มพลางมองไอร้อนที่ลอยบิดเบี้ยวอยู่นอกหน้าต่าง เขาอดนึกถึงสภาพน่าอนาถของตัวเองก่อนหน้านี้ ที่ต้องปั่นจักรยานฝ่าอากาศร้อนจัดเดินทางไม่ได้ แล้วก็อดทอดถอนใจไม่ได้ว่าโชคชะตาย่อมผลัดเปลี่ยนหมุนเวียน
ขบวนรถแล่นฉิวต่อเนื่องเกือบสี่ชั่วโมง
“พี่เสิ่น อีกนานไหมกว่าจะถึง? ใกล้เที่ยงแล้วนะ” หลูจื่อหมิงถามซ้ำมาตลอดทาง วันนี้เขายังไม่ได้ลงมือฆ่าสิ่งลี้ลับ มือคันยุบยิบมานานแล้ว ต้องได้สู้ให้หนำใจสักที