ขบวนรถทั้งขบวนแล่นไปตามถนน รถทุกคันเป็นรถยนต์ ขบวนรถเป็นระเบียบเรียบร้อยขึ้นเรื่อย ๆ ไม่มีทั้งจักรยานและมอเตอร์ไซค์
ลึกเข้าไปบนถนนยังคงปกคลุมด้วยหมอกสีแดงหนาทึบ เสียงร้องประหลาดดังแว่วมาเป็นระยะ
จังหวะนั้นเอง เสียงของเสิ่นเหอดังขึ้นจากวิทยุสื่อสาร
“ซ่า ๆ ๆ ทุกคันหยุดรถ! ผมสัมผัสได้ว่ามีรถร้างขวางถนนอยู่ข้างหน้า หยุดรถก่อน ไอ้อ้วน ลงไปจัดการที”
หลูจื่อหมิงชินกับเรื่องแบบนี้มานานแล้ว มีเพียงถนนสายใหม่ที่ไม่มีรถร้างขวางทางเท่านั้นที่สัญจรได้สะดวก
รถทั้งขบวนหยุดสนิท ไอ้อ้วนสวมชุดหูฟังยุทธวิธีแบบพิเศษที่ล็อกติดหูแน่น ไม่หลุดง่าย ๆ เขากระโดดลงจากรถออฟโรดแล้วเดินไปยังหัวขบวน ไม่นานนัก รถที่ถูกทิ้งร้างก็ปรากฏแก่สายตา
“ฉิบหาย สภาพเละเทะชะมัด ชนต่อกันเป็นทอด ๆ เลย!”
หลูจื่อหมิงได้ยินเสียงอุทานของไอ้อ้วน จึงถามอย่างสงสัยว่า “เกิดอะไรขึ้น ไอ้อ้วน?”
เสียงของไอ้อ้วนส่งผ่านวิทยุสื่อสารมา “พี่หลู น่าจะเป็นขบวนรถอีกขบวนหนึ่ง มีโอกาสสูงว่าถูกสิ่งลี้ลับโจมตี พวกเขาคงแตกตื่นหนีจนชนท้ายกัน ข้าวของกระจัดกระจายไปทั่วเลย”
หลูจื่อหมิงได้ยินแล้วก็เสนอว่า “เหล่าเสิ่น ที่นี่น่าจะมีเสบียงพวกน้ำมันกับอาหารอยู่ไม่น้อย ส่งคนไปค้นดูเถอะ ยังไงเราก็ไม่ได้รีบร้อน”
เสิ่นเหอครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนตอบผ่านวิทยุสื่อสารว่า “ได้ หน่วยค้นหาเริ่มปฏิบัติการ”
สิ้นเสียง เสิ่นเหอก็ลงจากรถและกระตุ้นพลังพิเศษในร่าง
ชั่วพริบตา องครักษ์ศิลาดินห้าตนก็ผุดขึ้นมาจากดิน ถือดาบแยกย้ายไปประจำรอบขบวนรถ คอยระวังภัย
หลูจื่อหมิงกลับไปยังรถบ้าน นั่งดื่มเครื่องดื่มเย็นอยู่ข้างโต๊ะ คอยบัญชาการขบวนรถทั้งหมด