ดูเหมือนหวังฟู่กุ้ยจะสังเกตเห็นความสงสัยของหลูจื่อหมิง จึงหัวเราะร่าแล้วอธิบายว่า “พี่โม่เหยาก็เป็นแบบนี้แหละ นิสัยเย็นชา พวกเราอยู่กับเธอมาร่วมเดือนแล้ว เธอก็ยังเป็นแบบนี้ พูดน้อย เย็นเยียบ แต่ฝีมือแข็งแกร่งจริง ๆ”
“ครั้งก่อนมีสิ่งลี้ลับขั้นหนึ่งยกโขยงเข้ามาล้อม เธอฟันทีเดียวตายไปหนึ่งตัว เท่สุด ๆ! ก่อนหน้านี้ยังเคยเจอผู้สืบทอดลำดับเหนือมนุษย์สายยอดมนุษย์คนหนึ่งด้วย”
“แขนขาทั่วร่างเปลี่ยนเป็นอาวุธแหลมคมได้ อาศัยว่าตัวเองเก่งกล้าเลยพูดจาลบหลู่คุณหนูโม่ สุดท้ายถูกคุณหนูโม่ฟันตายคาที่ ตายอย่างอนาถสุด ๆ”
แววตาของเจ้าหมูเต็มไปด้วยความยำเกรง
เสิ่นเหอก็ยิ้มพลางพูดคล้อยตาม “ใช่แล้ว น้องหลูอย่าถือสาเลย คุณหนูโม่เป็นคนเย็นชาและเด็ดขาดเวลาเข่นฆ่า”
“แต่เธอไม่ใช่คนเลว ที่ผ่านมาก็คอยคุ้มกันขบวนรถและล่าสิ่งลี้ลับมาตลอด ตอนนี้มีนายเข้าร่วมแล้ว เส้นทางที่ขบวนรถของเราจะไปได้ก็ไกลกว่าเดิม”
หลูจื่อหมิงกลับชื่นชมคนแบบนี้อยู่บ้าง
เดิมทีเขาก็มุ่งมั่นสังหารสิ่งลี้ลับ สะสมบุณย์ และเพิ่มพูนความแข็งแกร่งอยู่แล้ว ยิ่งเพื่อนร่วมทีมเก่ง ก็ยิ่งไม่เป็นภาระ
ยิ่งไปกว่านั้น โม่เหยาไม่ใช่คนโง่ใจอ่อนที่มีเมตตาจนเกินเหตุ กลับปรับตัวเข้ากับโลกาวินาศได้ ไม่มีความสงสาร คนเด็ดขาดแบบนี้ต่างหากที่เหมาะจะเป็นเพื่อนร่วมทีมเพื่อเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกที่สุด
หลูจื่อหมิงโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “ผมคุยง่ายอยู่แล้ว เอาละ ดึกแล้ว ผมกลับก่อน”
เขายกถ้วยชาขึ้นดื่มจนหมด ก่อนหมุนตัวเดินออกจากเต็นท์
เพียงพูดคุยกันไม่กี่อึดใจ เขาก็พอมองนิสัยและเบื้องลึกของทั้งสามคนออกแล้ว
กำลังรบสูงสุดของทีมคือโม่เหยา หน้าตาสะสวย แม้จะทำหน้าเย็นชาและใจเหี้ยม แต่ฝีมือแข็งแกร่ง เป็นกำลังรบอันดับหนึ่งของขบวนรถ
หวังฟู่กุ้ยเป็นคนเปิดเผย ตรงไปตรงมาและจิตใจเรียบง่าย คุยด้วยง่ายที่สุด แค่ชวนคุยสัพเพเหระก็ล้วงข้อมูลได้ไม่น้อย
เสิ่นเหอสุขุมเก็บตัว ความคิดลึกล้ำ ระวังตัวจัด พูดจารัดกุมไร้ช่องโหว่ คุยกันตั้งนานแทบไม่มีคำพูดไร้สาระ แต่ก็ไม่ได้ข้อมูลจริงจัง นอกจากเผยความสามารถแค่ผิวเผินออกมา เขาเจ้าเล่ห์เป็นร้อยแปด