กลางดึกอันเงียบสงัด เสียงจากเครื่องขยายเสียงแสบแก้วหูพลันดังก้องไปทั่วทั้งค่าย
เหล่าผู้รอดชีวิตที่กำลังหลับใหลพากันลุกขึ้น บางคนรีบวิ่งไปที่รถเพื่ออุ่นเครื่องทันที
เมื่อรู้ว่าสิ่งลี้ลับบุกมา ค่ายก็พลันตกอยู่ในความโกลาหล
“แม่งเอ๊ย! สิ่งลี้ลับมาอีกแล้ว ไม่ปล่อยให้คนได้อยู่อย่างสงบสักวัน!”
“รีบเก็บของ ไม่มีใครอยากมาตายอยู่ที่นี่หรอก!”
“เก็บแต่ของมีค่า! เต็นท์เอาไปไม่ได้ก็ทิ้งไปเลย!”
ฝูงชนแตกตื่นอลหม่าน แต่ไม่มีใครมัวชักช้าแม้แต่น้อย
คนที่ยังรอดชีวิตมาถึงวันนี้ในวันสิ้นโลก ต่างผ่านการหนีตายมานับครั้งไม่ถ้วน คล่องแคล่วว่องไว ตอบสนองฉับพลัน แม้จะตื่นตระหนกแต่ก็เตรียมพร้อมกันมานานแล้ว
ส่วนคนที่ตอบสนองช้าและจิตใจไม่แข็งแกร่ง ล้วนถูกสิ่งลี้ลับฆ่าตายไปนานแล้ว
บนรถกระบะ หลูจื่อหมิงกำลังฟังเพลง เพิ่งผล็อยหลับไปได้ไม่นานก็ถูกหลี่หมิงปลุกอย่างเร่งรีบ
หลี่หมิงละล่ำละลัก “พี่หลู แย่แล้ว! สิ่งลี้ลับมาแล้ว! ขบวนรถรุ่งอรุณเก็บข้าวของกันครบทุกคน เตรียมถอนตัวแล้ว!”
หลูจื่อหมิงขมวดคิ้วแน่น สีหน้าบึ้งตึง
กว่าจะได้พักอย่างสงบสักครู่ แม้แต่หลับก็ยังหลับไม่เต็มตา
“พวกนายเก็บเสบียงไปก่อน ฉันไปดูสถานการณ์หน่อย”
เขารีบฝ่าฝูงชนของขบวนรถรุ่งอรุณไปหาเสิ่นเหอ แล้วถามเสียงขรึม “เกิดอะไรขึ้น?”
เสิ่นเหอมีสีหน้าเคร่งเครียด “พวกเราน่าจะถูกสิ่งลี้ลับจับตาแล้ว จำนวนไม่น้อย อีกเดี๋ยวก็ถึง รีบเก็บของหนีเร็ว!”
“มีกี่ตัว?”
“ขั้นสองห้าตัว ขั้นหนึ่งสิบตัว”
ได้ยินจำนวนแล้ว หลูจื่อหมิงไม่เพียงไม่ตื่นตระหนก กลับตาเป็นประกายและผ่อนคลายลงทันที “แค่นี้จะหนีทำไม? เราร่วมมือกันฆ่าพวกมันก็จบแล้ว”
เสิ่นเหอส่ายหน้าอย่างขมขื่น “สู้ไม่ได้ ตอนกลางคืนมีจันทร์โลหิตแขวนอยู่บนฟ้า สิ่งลี้ลับทุกตัวจะได้รับพลังเสริม ความแข็งแกร่งพุ่งขึ้นมาก ถ้าฝืนสู้ก็ไม่มีทางชนะ ต่อให้กำจัดพวกนี้ได้ แต่ต้องเสียหายหนักก็ไม่คุ้ม อีกอย่างสู้กับสิ่งลี้ลับไปก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร”