เมื่อเห็นสิ่งลี้ลับที่ถูกโซ่เหล็กสีทองมัดแน่นอยู่ในห้องตรงหน้า หลูจื่อหมิงก็เผยรอยยิ้ม
ชายชราสิ่งลี้ลับในชุดไว้ทุกข์สีแดงมีสีหน้าหวาดกลัวสุดขีด พยายามดิ้นให้หลุดจากโซ่เหล็กสีทองอย่างสุดชีวิต ยิ่งดิ้น โซ่ก็ยิ่งรัดแน่นขึ้น
“แม่งเอ๊ย ไอ้แก่ เมื่อกี้ยังกร่างอยู่เลยไม่ใช่หรือไง?”
พูดจบ เขาก็ยกมือซ้ายขึ้นฟาดฝ่ามือใส่อย่างแรง
เพี๊ยะ!
เสียงฝ่ามือดังขึ้น พลังประหลาดของอีกฝ่ายสลายไปเล็กน้อย
“ยังบอกว่าจะไม่ปล่อยให้ฉันออกไปอีก? ลองทำดูสิ!”
มือขวาฟาดตามมาอีกฉาด พลังประหลาดบนร่างสิ่งลี้ลับก็อ่อนลงไปอีก
พอเห็นตาแก่นี่ หลูจื่อหมิงก็นึกถึงไอ้แก่สิ่งลี้ลับเมื่อคืนขึ้นมา ถ้าไม่ใช่เพราะมัน เขาคงไม่เกือบเสียท่า คราวนี้เลยได้ระบายอารมณ์เสียที
ชายชราสิ่งลี้ลับในชุดไว้ทุกข์สีแดงที่โดนตบไปสองฉาดตัวสั่นระริก สีหน้าราวกับถูกกลั่นแกล้ง “ท่านครับ เมื่อกี้ผมแค่ปากดี อย่า...”
ยังพูดไม่ทันจบ หลูจื่อหมิงก็ตบสวนเข้าไปอีกฉาด
“เมื่อกี้แกนั่นแหละที่กร่างที่สุด ไม่ใช่ว่าเก่งนักหรือไง? ต่อจากนี้ฉันถาม แกตอบ ถ้าฉันพอใจจะปล่อยแกไป”
ชายชราสิ่งลี้ลับพยักหน้ารัว ๆ เหมือนไก่จิกข้าว
“ในหมู่บ้านยังมีสิ่งลี้ลับตัวอื่นอีกไหม?”
“ไม่รู้ครับ”