เสิ่นเหอวางแผนไว้อย่างรอบคอบแล้ว จึงเริ่มอธิบายช้า ๆ ทันทีว่า “เมื่อกี้ผมคุยกับจางเหล่ยแล้ว พวกเราจะเดินหน้าตามเส้นทางเดิม
พรุ่งนี้จะออกจากทางด่วนก่อนกำหนด แล้วมุ่งตรงไปยังอำเภออู่ชวน
ช่วงนี้อากาศผิดปกติ อุณหภูมิลดฮวบ ทุกคนต้องเตรียมเสื้อผ้ากันหนาวให้เพียงพอและเตรียมรับมือกับความหนาวเย็น เสบียงอาหารก็เหลือไม่มาก ต้องหาเพิ่มด้วย”
หลูจื่อหมิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สีหน้าฉงนอยู่บ้าง “อุณหภูมิลดแล้วเหรอ? ทำไมผมไม่ค่อยรู้สึกเลย?”
พอเขาพูดจบ เจ้าอ้วน เสิ่นเหอ และคนอื่น ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ ต่างก็ได้แต่ยิ้มขื่นแล้วส่ายหน้า
เสิ่นเหออธิบายอย่างจนใจ “พี่หลู พี่เป็นลำดับเหนือมนุษย์สายต่อสู้ ร่างกายแข็งแกร่งมาก พลังความร้อนในกายก็เต็มเปี่ยม ย่อมไม่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงหรอก
แต่พวกเราที่เป็นลำดับเหนือมนุษย์สายสนับสนุนรู้สึกได้ชัดเจนมาก แค่สองวันอุณหภูมิก็ลดฮวบเหมือนหน้าผา แถมยังเป็นไอหนาวชื้นที่มีเฉพาะในวันสิ้นโลก เย็นจนถึงกระดูกและซึมลึกไปทั่วร่าง ใส่เสื้อผ้าน้อยเกินไปก็ทนไม่ไหวแล้ว”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนมองออกไปยังท้องฟ้ามืดครึ้มและฝนกระหน่ำนอกเต็นท์ น้ำเสียงเคร่งขรึมขึ้นหลายส่วน “ตอนนี้ยังพอไหว แต่พอผ่านไปอีกไม่กี่วัน ไอหนาวชื้นนี่จะยิ่งรุนแรงขึ้น เกรงว่าจะหนาวจัดไม่ต่างจากฤดูหนาวทางตะวันออกเฉียงเหนือเลย
ตอนนี้ผู้รอดชีวิตในขบวนรถดื่มน้ำแกงเนื้อเข้มข้นที่พวกเราต้มให้ทุกวันเพื่อบำรุงร่างกาย สภาพร่างกายดีขึ้นไม่น้อย จึงยังไม่มีใครถูกความหนาวกัดหรือแข็งตาย