เอาชีวิตรอดในลำดับขั้น: เปิดเกมด้วยวัชระปราบมาร สิ่งลี้ลับร้องไห้

ตอนที่ 170 พลังเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

8 นาที· 1.9K คำ

นอกตัวรถบ้าน ฝนยังคงตกปรอยไม่ขาดสาย ม่านฝนปกคลุมทั่วสารทิศ ผืนฟ้าดินพร่าเลือนและชื้นแฉะ

หลูจื่อหมิงก้าวลงจากรถบ้าน เพียงขยับความคิด แสงสีทองก็พลันเปล่งประกายออกมาจากทั่วร่าง

ด้วยพลังเลือดพลังกายที่เพิ่มขึ้นและความแข็งแกร่งที่พุ่งทะยานหลังวิชาบรรลุขั้น เกราะคงกระพันที่เขาใช้จึงไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

ม่านแสงสีทองหนาหนักเจิดจ้าปกคลุมร่างเขาไว้อย่างมั่นคง เปล่งประกายระยิบระยับ ทั้งยังมีแสงสีทองไหลวนวูบวาบ

ลวดลายบนเกราะกระชับแน่นและหนักแน่น แม้ดูบางเบา แต่กลับแฝงพลังป้องกันอันน่าสะพรึงกลัวจนแทบทำลายไม่ได้

เกราะคุ้มกายวัชระปกป้องเขาจากลมฝน หลูจื่อหมิงเร่งฝีเท้าไปยังเต็นท์ชั่วคราวที่อยู่ไม่ไกล ซึ่งเมื่อครู่พวกเขาเพิ่งกินอาหารกัน

ทันทีที่ก้าวเข้าเต็นท์ ก็เห็นเจ้าอ้วนกับพวกนั่งล้อมวงพูดคุยกันถึงการต่อสู้เมื่อครู่และความแข็งแกร่งของสิ่งลี้ลับ

ตอนนี้ในหัวเขามีแต่เรื่องกิน ไม่มีเวลาสนใจคนอื่น จึงไม่แยแสสายตาของทุกคน แล้วเดินไปนั่งลงทันที

ความหิวโหยแผดเผาจนเขาแทบตาลาย พอนั่งลงได้ก็เริ่มกินอย่างบ้าคลั่ง

บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารเลิศรส ทั้งเนื้อตุ๋นพะโล้ฉ่ำมันเข้าเนื้อ เนื้อแกะผัดไฟแรงหอมฟุ้ง

ยังมีเนื้อวัวและเนื้อแกะลวกที่กำลังร้อนฉ่า เนื้อย่างหอมกรุ่น และแตงโมแช่เย็นรสหวานชื่นฉ่ำที่วางเรียงอยู่เต็มจาน ละลานตาไปหมด

เรียกได้ว่าพวกเขาหาวิธีปรุงเนื้อวัวและเนื้อแกะมาได้หลากหลาย ไม่จำเจเลยสักนิด

หลูจื่อหมิงใช้มือทั้งสองข้างหยิบอาหารไม่หยุด ทั้งคีบเนื้อและกับข้าว ทั้งยกแตงโมขึ้นกัด เขากินรวดเร็วราวกับหมาป่าหิวโซ ทุ่มเทให้กับมื้ออาหารสุดกำลัง เพื่อเติมพลังที่ร่างกายใช้ไปจนหมดกลับคืนมา

ฝนห่าใหญ่ยังคงซัดกระหน่ำผืนดินรกร้าง ม่านฝนหนาทึบปกคลุมทั่วฟ้าดิน

ท้องฟ้ามืดครึ้มจนดูต่ำเตี้ย ลมหนาวหอบละอองฝนกระแทกผนังเต็นท์ดังปึงปังทึบ ๆ

ภายในเต็นท์มีเตาไฟให้ความอบอุ่น ช่วยกั้นความชื้นเย็นและบรรยากาศอึมครึมจากภายนอก

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป