เขามาถึงเขตตะวันตกของโรงเรียน ก็เห็นนักเรียนสองคนกำลังต่อยตีกันอยู่กลางสนาม
ทั้งคู่ลงมือกันอย่างไม่ยั้ง ราวกับไม่กลัวตาย ต่างกระหน่ำใส่อีกฝ่ายอย่างบ้าคลั่ง
เพียงครู่เดียว ศีรษะกับร่างกายของทั้งสองก็ชุ่มไปด้วยเลือด
แต่พวกเขากลับเหมือนไม่รู้สึกอะไร ยังคงพัวพันต่อสู้กันไม่เลิก
นักเรียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นภาพนี้แล้ว ไม่เพียงไม่เข้าไปห้าม แต่กลับส่งเสียงเชียร์กันยกใหญ่
เจ้าผมเหลืองเองก็ชินกับภาพนี้แล้ว ที่นี่เป็นแบบนี้อยู่เป็นปกติ คนพวกนี้ถึงจะไม่ใช่ภูตประหลาด แต่แต่ละคนกลับโหดเหี้ยมอย่างยิ่ง แค่ไม่สบอารมณ์นิดหน่อยก็พร้อมสู้กันจนตายไปข้าง
ส่วนครูของโรงเรียนก็ไม่สนใจเรื่องพวกนี้ บางคนถึงกับปล่อยปละละเลย
บางครั้งเจ้าผมเหลืองยังรู้สึกว่าพวกเขาดูเหมือนภูตประหลาดยิ่งกว่าตัวเขาเสียอีก
“ต้าสง!”
เจ้าผมเหลืองตบไหล่คนที่อยู่ข้างหน้า อีกฝ่ายหันกลับมา พอเห็นเขาก็แทบตกใจจนฉี่ราด แต่เมื่อเพ่งดูดี ๆ ถึงจำได้ว่าเป็นใคร
“พี่ปู้ ทำไมแต่งตัวแบบนี้ล่ะ ที่บ้านมีคนตายหรือไง?”
“เฮ้อ... ช่างเถอะ เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ฉันมีเรื่องจะถามนาย” เจ้าผมเหลืองพูด
บนตัวต้าสงยังมีคราบเลือดเปื้อนอยู่ไม่น้อย แก้มก็บวมไปข้างหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าเพิ่งผ่านการต่อสู้มา
“เรื่องอะไรเหรอ พี่ปู้?” ต้าสงถาม
“ขอยืมสมุดจดของแต่ละวิชาหน่อย”
ต้าสงกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนตอบว่า
“ไม่ใช่แล้วพี่ ผมไม่มีหรอก!”