ทางด้านหลิวเย่ ตอนกลางคืนจ้าวเจ๋อกับพวกพากันมารวมตัวอยู่หน้าประตูโรงเรียน พูดคุยกันอย่างสะใจในความโชคร้ายของคนอื่น
พวกเขาคิดว่า ต่อให้หลิวเย่เก่งกาจแค่ไหน ก็ยังเป็นแค่นักเรียนไม่ใช่หรือ เจอพวกนักเลงเข้าสักหน่อย คงถูกเล่นงานจนหมดสภาพ
ทันใดนั้น รถสีดำกว่าสิบคันก็จอดหน้าประตูโรงเรียน พวกเขามองไปด้วยความตื่นเต้น
แต่แล้วประตูรถคันอื่น ๆ ก็เปิดออก ชายชุดดำกลุ่มหนึ่งรีบลงจากรถ
พวกเขาเรียงแถวสองแถวอยู่หน้าประตูรถอย่างเป็นระเบียบ ชายชุดดำคนหนึ่งถึงกับถือพรมแดงม้วนหนึ่งออกมา ปูจากหน้าประตูรถทอดยาวไปจนถึงประตูโรงเรียน
จากนั้นชายในชุดสูทสีขาวก็เปิดประตูรถลงมา
ชายชุดดำสองแถวโค้งคำนับพร้อมเพรียงกัน
“ลูกพี่!”
“คลื่นซัด~ ตึงตึงตึง!”
จ้าวเจ๋อกับพวกอ้าปากค้าง มองหลิวเย่คาบซิการ์ สวมเสื้อคลุมขนมิงก์ตัวใหญ่ เดินลงมาจากรถ
ชายในชุดสูทสีขาวรีบวิ่งมาหาหลิวเย่ ก้มหน้าประจบประแจงแล้วพูดว่า
“ลูกพี่ ผมได้ยินว่ามีไอ้เด็กเหลือขออยู่ในโรงเรียนนี้หาเรื่องท่าน ให้ผมไปจัดการพวกมันให้ไหมครับ”
จ้าวเจ๋อกับพวก: “……”
พวกเขาถึงกับหน้าซีดเผือด ให้ตายเถอะ นี่นายทำได้ยังไงกันแน่
แค่คืนเดียว นายก็ได้เป็นหัวหน้าแล้วหรือ
ตอนนั้นเอง เซี่ยเป่ากั๋วค่อย ๆ ถอยห่างจากจ้าวเจ๋อกับพวก
เมื่อเห็นจ้าวเจ๋อกับพวกมองมา เขาก็เหลือบตาพูดว่า