“แค่ก ๆ... ฟังฉันนะ อย่าคิดว่าเอาบุหรี่มาให้แค่นี้แล้วจะหลอกฉันได้ ฉันบอกไว้ก่อน ฉันไม่เล่นด้วยหรอก ฮึ ๆ นั่งสิ”
จ้าวเจ๋อกับพวกพ้อง: “...”
หลิวเย่ไม่เกรงใจ นั่งลงบนเก้าอี้อย่างไม่แยแส
“อาจารย์ มีอะไรหรือครับ?”
“ไม่มีอะไรหรอก แค่พวกนี้บอกว่านายปล้นทรัพย์สินเพื่อนร่วมชั้นน่ะ” อาจารย์เฮาเอ่ยเนิบ ๆ
พอได้ยินเช่นนั้น หลิวเย่ก็ร้องเสียงหลงทันที
“อาจารย์ก็รู้จักผมนี่ครับ ผมเป็นคนซื่อที่สุดแล้ว จะไปทำเรื่องทำลายความสามัคคีแบบนั้นได้ยังไง”
พูดจบ เขาก็วางกระเป๋านักเรียนลงบนโต๊ะดังเพียะ แล้วเลื่อนไปทางอาจารย์เฮา
พี่กุ้ยหวาเคยบอกว่า เวลาออกไปข้างนอกอย่าหวงเงิน มีเงินเสียอย่าง แม้แต่โม่ก็ยังบดผีได้! อีกอย่าง นี่ก็เป็นแค่ในหนัง เงินที่ใช้ก็ไม่ใช่ของเขาเองสักหน่อย
อาจารย์เฮาเหลือบมอง ดวงตาพลันเป็นประกาย
“เงินเยอะขนาดนี้เชียวหรือ?”
“ฮึ ๆ เงินทองเป็นเพียงสิ่งนอกกาย ผมไม่เคยใส่ใจอยู่แล้วครับ” หลิวเย่กล่าวพลางยิ้มกริ่ม
นั่นมันเงินนอกกายของพวกเราต่างหาก! นายไม่ใส่ใจ แต่พวกเราใส่ใจนะ!!! จ้าวเจ๋อกับพวกพ้องคำรามในใจ
จากนั้นพวกเขาก็มองไปทางอาจารย์ พวกเขารู้ว่าอาจารย์คงไม่เก็บเงินต่อหน้าพวกเขาหรอก... เก็บไปแล้วจริง ๆ!!!!
“มองอะไรกัน? ฉันกำลังช่วยเขาแก้ไขพฤติกรรมไม่ดีในสังคมต่างหาก”
อาจารย์เฮาพูดไปพลางยัดกระเป๋าเข้าไปในตู้เซฟของตัวเองอย่างแรง จากนั้นก็ออกแรงปิดประตูตู้เซฟไปพลางพูดอย่างยากลำบาก
“พวกเธอเข้าใจ... ความหวังดี... ของอาจารย์ไหม?”
“...”
ถ้าพูดในระดับหนึ่ง ก็เข้าใจแล้ว!