พอหลิวเย่ได้ยินว่าเป็นเรื่องนี้ เขาก็เลิกเศร้าทันที รายการโทรทัศน์มักสอนเขาอยู่บ่อย ๆ ว่าต้องตอบรับคำเรียกร้องของรัฐอยู่เสมอ
“ถ้าห้ามขายแล้ว ต่อไปพวกเราจะทำอะไรกันดีล่ะ?” หลิวเย่ถามอย่างลำบากใจ เขาทำเป็นอยู่แค่งานช่างไม้เท่านั้น
“……”
เหล่าภูตประหลาดมองหน้ากันไปมา จากนั้นผู้ใหญ่บ้านก็ตบหัวผีเด็กไปทีหนึ่ง
“ถามแกอยู่นั่นแหละ ต่อไปพวกเราจะทำอะไรกัน!”
ผีเด็กมองเขาด้วยความตกตะลึงอีกครั้ง แล้วถามฉันอีกแล้วเหรอ?
“เอ่อ... คือว่า... ฉันคิดว่า พวกเราอาจจะ... อาจจะ...”
“มีอะไรก็รีบพูดสิ ทำไมถึงพูดติดอ่างขึ้นมาได้!” ผู้ใหญ่บ้านตบหัวผีเด็กอีกฉาด
“ไปทำงานรับจ้างก็ได้!”
เยี่ยมไปเลย!
เหล่าภูตประหลาดตื่นเต้นกันอยู่ในใจ ในที่สุดก็พูดออกมาจนได้!
“ใช่แล้ว ลูกเอ๊ย พ่อกับแม่ก็ตัดสินใจแบบนี้เหมือนกัน ตั้งใจจะให้ลูกออกไปทำงานรับจ้าง” หลิวฝู่พูดเสียงสั่นเล็กน้อย
“แต่พี่กุ้ยหวาบอกว่า พ่อแม่ยังอยู่ ไม่ควรเดินทางไกล!” หลิวเย่พูดอย่างลำบากใจ
เหล่าภูตประหลาด: “……”
“เอ่อ ผีเด็ก มานี่สิ ออกไปคุยกับพวกเราหน่อย”
“เอ่อ ไม่ใช่นะ ตอนนั้นฉันแค่เล่านิทานก่อนนอนให้เขาฟัง...”
“พวกคุณจะทำอะไรกันเหรอ?” หลิวเย่ถามอย่างสงสัย
“ไม่มีอะไรหรอก พวกเราแค่จะคุยกับผีเด็กสักหน่อย”
เหล่าภูตประหลาดยิ้มกริ่ม ลากผีเด็กออกไปนอกบ้าน ไม่นานก็มีเสียงโครมครามดังมาจากข้างใน
ครู่ต่อมา เหล่าภูตประหลาดก็กลับเข้ามา หลิวเย่มองผีเด็กที่หน้าบวมเหมือนหัวหมู แล้วถามอย่างตกตะลึง
“พี่ เป็นอะไรไปเหรอ?”
“มะ... ไม่มีอะไร แค่... ไม่ทันระวังเลยหกล้ม” ผีเด็กสูดเลือดกำเดาที่ไหลออกมาข้างนอกกลับเข้าไปอย่างแรง
“หกล้มแล้วเป็นขนาดนี้เลยเหรอ?” หลิวเย่ถามอย่างตกตะลึง
“เอ่อ ไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก ลูกไม่ต้องกังวลเรื่องพ่อกับแม่ ลูกโตแล้ว ควรออกไปดูโลกข้างนอก เดินทางให้มากหน่อย เปิดหูเปิดตา ลูกผู้ชายอกสามศอกจะมัวอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้ได้อย่างไร!” หลิวฝู่กล่าวอย่างฮึกเหิม
คำพูดนี้ทำเอาภูตประหลาดอีกหลายตนด้านหลังพากันยกนิ้วให้ไม่หยุด เก่งมาก มีวาทศิลป์จริง ๆ!
“แต่... พี่กุ้ยหวาบอกว่า คนเราควรรู้จักพอและมีความสุขกับสิ่งที่มี ความเรียบง่ายต่างหากคือพร!” หลิวเย่พูด
เหล่าภูตประหลาด: “……”
“เอ่อ ผีเด็ก มานี่สิ ออกไปกับพวกเราอีกสักรอบ”
ผีเด็ก: “……”
ครู่ต่อมา หลิวเย่มองผีเด็กอย่างระมัดระวัง
“พี่ ไม่เป็นไรจริง ๆ เหรอ?”
“ไม่เป็นไร! เมื่อกี้... ไม่ทันระวัง อึก... หกล้มอีกแล้ว” ผีเด็กแทบลืมตาไม่ขึ้น
“ทำไมพี่ถึงหกล้มอยู่เรื่อยเลยล่ะ? ให้ไปดูที่คลินิกของหมู่บ้านไหม?” หลิวเย่ถามด้วยความเป็นห่วง ไม่ใช่ว่าจะป่วยเป็นอะไรขึ้นมาอีกหรอกนะ
ตัวก็ไม่ได้สูงอยู่แล้ว ถ้าหกล้มจนเป็นอะไรขึ้นมาอีกจะทำยังไงล่ะ
“ไม่เป็นไรหรอก เขาชินแล้ว ลูกไม่ต้องสนใจ” หลิวฝู่พูด
“ยังไงลูกก็ต้องออกไปนะ ลูกมีเหตุผลที่จำเป็นต้องออกไป” หลิวฝู่พูด
“เหตุผลอะไรเหรอ?” หลิวเย่ถามอย่างไม่เข้าใจ
เหล่าภูตประหลาด: “……”
ผีเด็กกำลังแยกเขี้ยวพลางคลึงใบหน้าอยู่ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าห้องเงียบลง เขาหันกลับไปตามสัญชาตญาณ แล้วก็เห็นพวกนี้จ้องมาที่ตัวเองอีก ผีเด็กเบิกตากว้าง ชี้ตัวเอง นี่ฉันอีกแล้วเหรอวะ?
“แกเป็นคนคิดแผนเอง” หลิวฝู่กระซิบ
ผีเด็กสูดหายใจลึก ถ้าฉันสู้พวกแกไม่ไหว ป่านนี้ฉันจัดการพวกแกไปนานแล้ว
“เอ่อ... ลูกมีเหตุผลที่จำเป็นต้องออกไป ใช่ไหมล่ะ แล้วเหตุผลนั้นคืออะไร?” ผีเด็กพูดด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม
“เหตุผลอะไรเหรอ?” หลิวเย่ถาม
“เหตุผลก็คือ... พ่อแม่ของลูกตั้งใจจะมีลูกคนที่สอง! เพราะงั้นลูกต้องย้ายที่ให้คนน้อง ไม่อย่างนั้นพอคลอดออกมาก็ไม่มีที่อยู่หรอก”
โอ๊ย ให้ตายสิ ฉันนี่มันอัจฉริยะจริง ๆ!
หลิวหมู่: “……”
หลิวฝู่: “……”
หลิวเย่ได้ยินแล้วก็อึ้ง เขามองพ่อแม่อย่างไม่เข้าใจ
“พ่อ แม่ ผมไม่ได้ติดใจเรื่องที่พ่อแม่คิดจะมีลูกอีกคนหรอกครับ ผมแค่อยากรู้ว่าทำไมจู่ ๆ ถึงอยากมีน้องขึ้นมาล่ะ?”
หลิวฝู่หันไปมองผีเด็ก ผีเด็กกลอกตา รู้แล้วว่างานนี้ต้องเป็นหน้าที่ฉันอีก
“เอ่อ... ทำไมพวกเขาถึงอยากมีลูกคนที่สองน่ะเหรอ... ก็เพราะตอบรับคำเรียกร้องจากเบื้องบนไง! ในโทรทัศน์ไม่ได้พูดหรือไงว่าให้ทุกครอบครัวมีลูกคนที่สอง เบื้องบนกำหนดโควตาให้ทุกบ้าน แถมยังออกประกาศมาแล้ว บ้านลูกไม่มีแฟน ก็เลยต้องให้พ่อแม่มีแทนไง” ผีเด็กพูด พลางตบต้นขา ในที่สุดก็คิดข้ออ้างออกแล้ว!
“ใช่ ๆ ก็เป็นอย่างนั้นแหละ เบื้องบนบอกว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับจำนวนประชากรของประเทศ ถึงหมู่บ้านเราจะเล็ก แต่เรื่องนี้จะละเลยไม่ได้ เพราะงั้นช่วงนี้พวกเราต่างก็ต้องมีลูกคนที่สองกัน พอคนเยอะขึ้น ที่อยู่ก็ไม่พอ เพราะงั้นคงต้องทำให้ลูกลำบากแล้ว”
เพื่อหลอกให้เจ้าหนูนี่ออกไป ผู้ใหญ่บ้านไม่สนใจหน้าตาตัวเองอีกต่อไป รีบพูดคล้อยตามทันที
หลิวเย่มองผู้ใหญ่บ้านที่อายุแปดสิบกว่าแล้ว ยังตอบรับคำเรียกร้องจากเบื้องบนเพื่อมีลูกคนที่สองได้ แล้วตัวเขาจะมัวถ่วงแข้งถ่วงขาอยู่ได้อย่างไร
“ผู้ใหญ่บ้าน ถ้าอย่างนั้นผมจะออกไปทำงานรับจ้างครับ!”
ดีเหลือเกิน!
เหล่าภูตประหลาดร้องตะโกนอย่างตื่นเต้นอยู่ในใจ
“แล้วพอผมหาเงินได้จากข้างนอก กลับมาจะสร้างบ้านหลังใหญ่ พอถึงตอนนั้นครอบครัวเราจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป!”
หลิวฝู่ได้ยินแล้วก็ถามอย่างตกตะลึง
“ลูกคิดเรื่องน่ากลัวขนาดนั้นได้ยังไง?”
“หา?”
“ไม่ใช่ พ่อหมายถึงลูกคิดเรื่องที่กตัญญูขนาดนี้ได้ยังไง ฮือ ๆ ๆ...” หลิวฝู่ตกใจจนร้องไห้ออกมา
“ใช่แล้ว พวกเรา... ไม่รีบร้อนหรอก ลูกมีบ้านแล้ว... ก็ต้องมีภรรยาด้วยสิ จริงไหม! ลูกต้องไปหาภรรยาจากข้างนอกมาให้พวกเรานะ!”
หลิวหมู่รีบพูดขึ้น
“ไม่ต้องห่วงครับ ถึงตอนนั้นผมจะกลับมาพร้อมกับภรรยา!” หลิวเย่พูดพร้อมยิ้ม
กลับมาโดยไม่ต้องได้ไหม!
เพื่อไม่ให้หลิวเย่กลับมา เหล่าภูตประหลาดจึงกำชับเรื่องต่าง ๆ กับเขาเป็นพิเศษอีกหลายข้อ บอกให้ทำให้เสร็จก่อนแล้วค่อยกลับหมู่บ้าน
สามวันต่อมา
“พ่อ แม่ ผู้ใหญ่บ้าน ทุกคน! ไม่ต้องมาส่งแล้วครับ!”
หลิวเย่สะพายห่อสัมภาระมายังปากทางเข้าหมู่บ้าน เขาหันกลับไปมองทุกคนในหมู่บ้าน น้ำตาก็ไหลพรากลงมาทันที
เขามองทุกคน แล้วเห็นว่าพวกเขาต่างก็หลั่งน้ำตา มองเขาด้วยสายตา ‘อาลัยอาวรณ์เต็มเปี่ยม’
“ทุกคนไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะหาเงินแล้วกลับมาให้ได้!”
“ฮือ ๆ ๆ...”
ผีเด็กที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ร้องไห้จนพูดไม่ออก
หลิวเย่เข้าใจความรู้สึกของเขา อย่างไรก็เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ความผูกพันลึกซึ้ง พอเห็นเขาจากไป คงรู้สึกอาลัยอาวรณ์มากแน่ ๆ
ทางด้านแม่ของเขาร้องไห้จนแทบจะเป็นลม
ส่วนพ่อที่อยู่ข้าง ๆ ก็พร่ำ ‘ปลอบ’ แม่ไม่หยุด
“แกอดทนหน่อยสิวะ ถ้าหัวเราะต่อเดี๋ยวก็โป๊ะแตกหรอก!”
“ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว!”
หลิวเย่กัดฟันหันหลังกลับ ลูกผู้ชายต้องมุ่งไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญ! เขาก้าวฉับ ๆ ออกจากหมู่บ้าน ไม่นานเงาของเขาก็หายลับไปจากสายตาทุกคน
ทันทีที่เขาจากไป เหล่าภูตประหลาดก็เงียบกันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งเสียงโห่ร้องยินดีดังกึกก้อง!
“เยี่ยมไปเลย! ในที่สุดเขาก็ไปแล้ว!!!”
“โอร่า! โอร่าโอร่าโอร่า!”
“ทุกท่าน ฟังข้า! ข้าตัดสินใจแล้ว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เราจะถือว่าวันนี้เป็นวันเทศกาลของพวกเรา! มาเฉลิมฉลองกันให้เต็มที่!” ผู้ใหญ่บ้านตะโกนอย่างตื่นเต้น
“มา! ตีกลองหนังมนุษย์ให้ดังขึ้น! บรรเลงเพลงไว้อาลัย!”
“โอ้!”
ไกลออกไป หลิวเย่ได้ยินทำนองเศร้าสร้อยจากด้านหลัง จึงยกมือเช็ดน้ำตาที่หางตา เขารู้ว่าผู้ใหญ่บ้านกับคนอื่น ๆ กำลังส่งเขา
เห็นได้ชัดว่าผู้ใหญ่บ้านกับพวกพ้องรักเขามากเพียงใด
แต่เขาหันกลับไปไม่ได้ ถ้าหันกลับไปจริง ๆ ก็คงไปไหนไม่รอด
ทว่าเพิ่งออกจากหมู่บ้านได้ไม่นาน ร่างของเขาก็หายวับไปอย่างประหลาด
วินาทีถัดมา เขาก็มาปรากฏตัวในสถานที่แปลกหน้า
“ยินดีต้อนรับสู่โลกภูตประหลาด!”