คืนนั้น ที่บ้านผู้ใหญ่บ้าน ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านวัวดำมารวมตัวกัน
ขณะนี้ พ่อหลิวกำลังกอดกิ่งไม้เล็ก ๆ ร้องไห้ไม่หยุด
“ฮือ ๆ สหายเก่าของฉันเอ๋ย! แกตายได้น่าอนาถจริง ๆ! อยู่มาจนครบพันกว่าปีแล้ว ผ่านทั้งลมทั้งฝน เคราะห์ร้ายสารพัดก็ยังฆ่าแกไม่ตาย สุดท้ายกลับต้องมาตายเพราะชารสเย็นเพียงถ้วยเดียว! พรุ่งนี้ก็วันเกิดครบรอบ 1,200 ปีของแกแล้วนะ! ฮือ ๆ ๆ... แค่ก ๆ ๆ”
ร้องไห้จนคอแห้ง เขาจึงหยิบชาจากต้นไหวบนโต๊ะขึ้นมาจิบ
“ฮือ ๆ อร่อยจริง ๆ...”
“พอได้แล้ว เลิกร้องโหยหวนเสียที หลายปีมานี้ ใครบ้างไม่เคยถูกเจ้าหนูนั่นเล่นงาน”
คนพูดคือทารกตัวดำสนิท ปากที่ขยับเปิดปิดเต็มไปด้วยฟันน่าสะพรึงกลัว
“อย่างฉันนี่ไง ฉันเป็นทารกอาฆาต ตัวก็แค่นี้ แต่เจ้าหนูนั่นดันบอกว่าฉันขาดสารอาหาร แล้วก็กรอกนมให้กินทุกวัน...” ผีเด็กพูดจบก็หันไปมองโดยไม่รู้ตัว
“ฮึ!”
ผีประหลาดหัววัวตัวหนึ่งกุมหน้าอก แล้วหันหน้าหนีอย่างหยิ่งผยอง
ผีเด็กหลับตาลงอย่างเจ็บปวด
เมื่อเปิดประเด็นขึ้นมาได้ คนอื่น ๆ ก็พากันเออออตาม แม่หลิวเอ่ยขึ้นด้วยเสียงสะอื้น
“ความทุกข์ของแกมีแค่ทางร่างกาย แต่ของฉันมันเป็นความทุกข์ทางใจ! ฉันเป็นผีมงคลที่ตายในวันมงคล! ก่อนตาย ฉันก็เป็นคุณหนูใหญ่แห่งเจียงหนานอย่างแท้จริง พูดจาด้วยสำเนียงอู๋นงนุ่มนวลแท้ ๆ แต่ตอนนี้ลองดูฉันสิ”
แม่หลิวดึงแขนเสื้อของตัวเอง
“ชุดแต่งงานกลายเป็นเสื้อบุผ้าฝ้ายลายดอกไปหมด สำเนียงก็เปลี่ยนจนไม่รู้ทิศรู้ทาง วันก่อนฉันไปซื้อของที่ตลาดผี พวกปากเสียพวกนั้นถึงกับเรียกฉันว่าป้า ใครจะทนไหวกัน! ฮือ ๆ!”
แม่หลิวพูดพลางยกมือปิดหน้าร้องไห้
บนเตียงเตาถ่านมีชายชราตัวเล็กนั่งขัดสมาธิ สูบกล้องยาสูบอยู่ หน้าตาของเขาเหมือนมนุษย์ทั่วไปทุกประการ ไม่เหมือนผีประหลาดตนอื่นที่ยังมีกลิ่นอายภูตผีให้เห็น
แต่ยามเขาพ่นควันออกมา ก็มีเสียงร้องโหยหวนดังขึ้นจากกล้องยาสูบเป็นครั้งคราว นั่นเป็นหลักฐานว่าเขาไม่ธรรมดา
เขาคือผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านวัวดำ! สิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในหมู่บ้านวัวดำ ภายนอกหมู่บ้าน เขายังเป็นตัวตนที่มีอิทธิพลต่อทั้งประเทศได้อย่างง่ายดาย
ทว่าเวลานี้ ใบหน้าของเขากลับเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม
“ฉันรู้ว่าพวกแกทุกข์แค่ไหน แต่ฉันเองก็จนปัญญาเหมือนกัน ลองคิดดูสิ เขตแดนผีดี ๆ ของฉัน ถูกเจ้าหนูนั่นทำจนตอนนี้ต้องหาเลี้ยงชีพด้วยการขายกระบี่ไม้ท้อ อาวุธที่มนุษย์ข้างนอกใช้ต่อต้านผีประหลาด ส่วนใหญ่ก็มาจากหมู่บ้านเรา พวกตาแก่กลุ่มอื่นไม่พอใจฉันกันหมดแล้ว”
ผู้ใหญ่บ้านกล่าวอย่างหงุดหงิด
“แล้วเราจะทำอะไรได้? พวกนั้นไม่พอใจก็ให้เจ้าหนูนั่นไปอยู่ที่นั่นสิ ดูซิว่าพวกเขาจะทนไหวหรือเปล่า” ผีเด็กพูดอย่างไม่สบอารมณ์
แต่พอพูดจบ เขาก็เห็นผีประหลาดทุกตนหันมามองตน
“มองฉันทำไมกัน ฉันพูดผิดตรงไหนหรือไง?” ผีเด็กถามเสียงตะกุกตะกัก
“ถูก! ถูกมาก! ถูกที่สุด!” ผู้ใหญ่บ้านพูดอย่างตื่นเต้น
ตอนนั้นเจ้าหนูนั่นจู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นในหมู่บ้าน พวกเขาคิดว่าเดี๋ยวคงได้กินมื้อใหญ่ ใครจะคิดว่ากลับกลายเป็นหายนะ
เมื่อใดที่เจ้าหนูนั่นโกรธ แสงเจิดจ้าก็จะระเบิดออกจากตัว ทำให้พวกเขาปวดไปทั้งร่าง ความเจ็บปวดนั้นลึกถึงกระดูก จนแทบทนไม่ไหว
พวกเขาอยากส่งเขาออกไป แต่พอเจ้าหนูนั่นไปถึงชายขอบหมู่บ้าน ก็ร้องไห้ไม่หยุด ทำเอาพวกเขาทุกข์ทรมานกันแทบตาย
อยากฆ่าเขา แต่ทุกครั้งที่ลงมือ คนที่โชคร้ายต้องเป็นพวกเขาแน่นอน อยากปล่อยให้เขาอดตาย แต่พอเขาร้องไห้ พวกเขาก็เจ็บปวดจนกลิ้งเกลือกไปกับพื้น สุดท้ายจึงไม่มีทางเลือก ได้แต่เลี้ยงดูเขาไว้
พวกเขาคิดว่ามนุษย์คนหนึ่งอย่างมากก็มีชีวิตอยู่ได้ราว 100 ปี สำหรับพวกเขาแล้ว เวลาไม่มีความหมายอะไร
แต่ใครจะคิดว่าเจ้าหนูนั่นมักสร้างสิ่งของที่ข่มพวกเขาขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ ผีประหลาดในหมู่บ้านหลายตนถูกเขาทำให้ตาย หากปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป พวกเขาคงอยู่ไม่ถึงวันที่เขาตาย ทว่าเมื่อได้ยินสิ่งที่ผีเด็กพูดเมื่อครู่ พวกเขาก็พลันนึกขึ้นได้
“ใช่แล้ว เจ้าหนูนั่นโตขนาดนี้แล้ว เราก็แค่ให้เขาออกไปข้างนอกไม่ใช่หรือ? เมื่อก่อนยังเป็นทารก พูดกันไม่รู้เรื่อง แต่ตอนนี้โตแล้วนี่!” แม่หลิวพูดอย่างตื่นเต้น
“ใช่เลย!”
“เยี่ยมไปเลย ในที่สุดความทุกข์ก็จบลงเสียที!”
“ไชโย!!!”
“เอ่อ อย่าเพิ่งดีใจไป เราจะหาเหตุผลอะไรให้เขาออกไปดีล่ะ?” จู่ ๆ ผีเด็กก็พูดขึ้น
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา บริเวณรอบ ๆ ก็เงียบกริบ จริงด้วย จะใช้เหตุผลอะไรดีล่ะ?
พอคิดถึงตรงนี้ ทุกคนก็หันไปมองผีเด็กพร้อมกัน
ผีเด็กชะงักไป ก่อนจะพูดอย่างลนลาน
“พวกคุณมองฉันอีกทำไมเนี่ย”
“ผีเด็กเอ๋ย คำถามนี้ถามได้ดีมาก ในเมื่อถามคำถามดี ๆ มาแล้ว งั้นเรื่องนี้ก็ยกให้เธอจัดการแล้วกัน” ผู้ใหญ่บ้านตบหัวเขาเบา ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
ผีเด็ก: “...”
ฉันไม่น่าพูดออกไปเลยจริง ๆ
“ไม่ใช่ ฉันทำไม่ได้หรอก ตอนนี้แค่เห็นเจ้าหนูนั่น ฉันก็กลั้นปัสสาวะไม่อยู่แล้ว” ผีเด็กพูดอย่างร้อนใจ
ช่วยไม่ได้ หลายปีมานี้เขาถูกทำจนเกิดปฏิกิริยาหวาดกลัวฝังใจไปแล้ว
“ไม่เป็นไร เดี๋ยวหาแพมเพิร์สมาให้” ผู้ใหญ่บ้านพูดด้วยสีหน้าอ่อนโยน
ผีเด็ก: “...”
ฟังดูเป็นคำพูดของมนุษย์เสียจริง... ลืมไปเลยว่าเจ้าหมอนี่ไม่ใช่มนุษย์
“เอาเป็นว่าเรื่องนี้มอบให้เธอ ถ้าจัดการไม่สำเร็จ ฉันจะให้เธอนอนเตียงเตาถ่านเดียวกับเจ้าหนูนั่นคืนนี้”
พอได้ยินเช่นนั้น ผีเด็กก็ยิ่งร้อนใจ
“เดี๋ยวสิ นี่มันบีบคั้นผีกันชัด ๆ ฉันเป็นแค่ทารก...”
ยังพูดไม่ทันจบ ม่านหน้าประตูก็ถูกเปิดออก หลิวเย่เดินเข้ามาจากข้างนอก
“พี่กุ้ยวา อาชางบอกว่าพี่เรียกผมเหรอ?”
ผีเด็กเบิกตาสีแดงฉาน จ้องไปยังคนแล่เนื้อหัวหมูที่ประตู ชายแล่เนื้อแคะจมูก แล้วหลบสายตาของผีเด็กไปโดยไม่รู้ตัว
“ใช่ พี่กุ้ยวาของเธอมีเรื่องจะคุยด้วย”
ผู้ใหญ่บ้านตบผีเด็กจนเซถลาออกไปข้างหน้า
“เริ่มกันตอนนี้เลยเหรอ? อย่างน้อยก็ให้เวลาฉันเตรียมตัวบ้างสิ!” ผีเด็กร้องอย่างสิ้นหวัง
“พี่กุ้ยวา มีเรื่องอะไรเหรอ?” หลิวเย่ถามอย่างสงสัย
“ใช่ ถามเธออยู่นั่นไง มีเรื่องอะไร รีบพูดมา อย่ามัวอ้ำอึ้ง” ผู้ใหญ่บ้านเร่ง
“ไม่ใช่ นี่จะบีบผีให้ตายกันเลยหรือไง?” ผีเด็กหน้าเขียวคล้ำ
เขาอึกอักอยู่นาน ก่อนจะพูดออกมาในที่สุด
“เอ่อ เรื่องนั้นก็คือ... ใช่แล้ว! กระบี่ไม้ท้อของหมู่บ้านห้ามขายแล้ว ต่อไปหมู่บ้านจะหาเงินไม่ได้อีก!” ผีเด็กพูดพลางตบมือ
ผู้ใหญ่บ้านกับคนอื่น ๆ ตาเป็นประกาย นี่เป็นข้ออ้างเปิดทางที่ดีมาก
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิวเย่ก็ร้อนใจ
“ทำไมถึงห้ามขายล่ะ?”
ผีเด็กกะพริบตาปริบ ๆ แล้วคิดในใจ ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าทำไมถึงห้ามขาย?
เขาหันไปขอความช่วยเหลือจากผีประหลาดตนอื่น แต่พวกนั้นบ้างก็มองฟ้า บ้างก็มองพื้น ไม่มีใครมองเขาสักคน
“นี่ พวกคุณช่วยฉันหน่อยสิ!!!”
“เขา... ถามเธออยู่นะ รีบตอบเด็กไปสิว่าทำไมถึงห้ามขาย” พอเห็นหลิวเย่เสียใจ ผู้ใหญ่บ้านก็ร้อนใจขึ้นมาทันที เพราะถ้าเขาเสียใจ พวกเขาต้องเจ็บปวดไปด้วย!
ผีประหลาดทุกตนรีบหันไปมองผีเด็ก ภายใต้แรงกดดันมหาศาล ผีเด็กก็เกิดความคิดวาบขึ้นมา แล้วโพล่งตอบออกไป
“เขา... เขา... เขาเผยแพร่ความเชื่อศักดินางมงาย! เบื้องบนไม่อนุญาตให้ขาย!”
ผีประหลาดทุกตน: “...”
หาเหตุผลได้ดีจริง ๆ!