“แอ็กชัน!”
“จื่อหลิง!” ชายชราพูดกับหลิวเย่ด้วยสีหน้าเจ็บปวด
“ฮ่าวจุน!” หลิวเย่เอ่ยด้วยสีหน้าเจ็บปวดไม่แพ้กัน
“แหวะ!” คนรอบข้างพากันอาเจียน ฉากที่ทั้งสองจ้องตากันอย่างลึกซึ้งนี่ชวนคลื่นไส้เหลือเกิน
ชายชราไม่สนใจพวกเขา เอาแต่ท่องบทของตัวเองต่อไป ต้องยอมรับเลยว่าชายชราคนนี้ทุ่มเทกับงานจริง ๆ
“จื่อหลิง เธอให้อภัยเซวียนเซวียนไม่ได้เลยหรือ? ถึงเธอจะเผลอทำให้คนในครอบครัวของเธอตายไปทั้ง 8,800 ล้านคน แต่เธอเองก็สูญเสียความรักไปเหมือนกันนะ!”
หลิวเย่: “……”
“หยุด! พูดบทสิ!” จ้าวหยางตะโกน
“ไม่ใช่ครับผู้กำกับ คุณบอกผมมาก่อนสิว่าควรฆ่าเธอไหม” หลิวเย่พูดอย่างจนปัญญา
จ้าวหยางเองก็เพิ่งนึกขึ้นได้ เขาเดินไปหาชายชราอย่างอ่อนใจ
“คุณลุง ในบทที่ผมเขียนมีคนตายแค่คนเดียวนะ ทำไมคุณถึงทำให้คนตายไปตั้งเยอะล่ะ? นี่เธอกดปุ่มยิงนิวเคลียร์ของโลกหรือไง?”
“ก็ผู้กำกับลองคิดดูสิ ถ้าฆ่าคนเดียว ความแค้นมันก็เบาบางไปหน่อย แต่ถ้าฆ่าคนไปตั้งมากมาย ความแค้นของเธอก็เข้มข้นขึ้นไม่ใช่หรือ”
“เข้มข้นก็จริง แต่คนก็ตายหมดแล้ว! เธอจะไปแก้แค้นใครล่ะ!” จ้าวหยางโอดครวญ
“อ้าว ฉันคิดไม่รอบคอบเอง” ชายชราพูดพลางทำท่าเพิ่งเข้าใจ
“โธ่ คุณลุง ตั้งใจหน่อยได้ไหม เรามีเวลาแค่วันเดียว ช่วยเร่งมือหน่อยได้หรือเปล่า!” จ้าวหยางอ้อนวอน
“ได้ ๆ ไม่ต้องห่วง!” ชายชรารับปาก
“ดี ต่อเลย แอ็กชัน!”
“จื่อหลิง!”
“ฮ่าวจุน!”
ทุกคน: “……”
จริง ๆ พวกคุณแสดงส่ง ๆ บ้างก็ได้นะ ไม่ต้องจริงจังขนาดนั้นก็ได้ พวกเราไม่ได้อยากดูความรักของคุณสองคนขนาดนั้น