ด้วยเงินของจอห์นที่เปิดทางให้ พวกเขาจึงเดินทางมาถึงเกาะได้อย่างราบรื่น
สมแล้วที่เกาะฉงเหมินเป็นแหล่งพักผ่อนตากอากาศชื่อดังในละแวกนี้ สิ่งอำนวยความสะดวกมีครบครัน แทบไม่มีข้อเสียอะไรเลย นอกจากต้องลงมือทำทุกอย่างด้วยตัวเอง
เดิมทีจอห์นคิดจะให้หลิวเย่อยู่บนเรือเร็วเพื่อเฝ้าฟู่หยางกับคนอื่น ๆ แต่ไม่คิดเลยว่าทันทีที่พวกเขาเข้าใกล้เกาะ ฟู่หยางและคนอื่น ๆ ก็ฟื้นขึ้นมาหมด
ยาที่เขาใช้ทำให้พวกนั้นสลบไปนั้น ต่อให้เป็นช้างก็ยังล้มทั้งยืน
แต่คนพวกนี้กลับฟื้นขึ้นมาได้ ดูท่าเกาะแห่งนี้จะมีอะไรไม่ธรรมดาจริง ๆ
“นี่เรา...”
ฟู่หยางกับคนอื่น ๆ ฟื้นขึ้นมา มองสภาพแวดล้อมรอบตัว ความรู้สึกคุ้นเคยพลันถาโถมเข้ามา ตามมาด้วยความหวาดกลัวอย่างรุนแรง ราวกับเกาะแสนสวยแห่งนี้เป็นผีร้ายกินคน
“ฉันไม่ขึ้นเกาะ! ปล่อยฉันไป! ปล่อยฉันไป!”
หลี่จี้เฉิงร้องไห้โวยวาย
เสียงของเขาทำให้จอห์นหงุดหงิด เดิมทีก็ไม่อยากพาพวกเขามาด้วยอยู่แล้ว แต่ผู้คุ้มครองเหลือแค่สามคน หากปล่อยให้หวังจื่อเสวียนเฝ้าพวกเขาห้าคนอยู่คนเดียว จอห์นก็ไม่วางใจเรื่องความปลอดภัยของพวกนั้น ส่วนถ้าให้หลิวเย่ไปคุ้มครองทั้งห้าคน จอห์นก็ไม่วางใจความปลอดภัยของตัวเอง
ไม่มีทางเลือก จึงต้องพาพวกเขามาด้วย
ฟู่หยางเองก็รู้สึกหวาดกลัวมาก แต่ทันทีที่เห็นหลิวเย่ ความรู้สึกน่ากลัวนั้นก็หายไป