“นายไปก่อเรื่องอะไรมาอีกแล้ว!!!” คนขับร้องถามอย่างสิ้นหวัง
“เปล่านะ คราวนี้ผมไม่ได้ทำอะไรจริง ๆ แค่เปลี่ยนหลอดไฟให้คุณยาย แล้วก็ทำกับข้าวให้ด้วย ใช่ไหมครับคุณยาย... เอ๊ะ? คุณยายล่ะ?”
ภูตประหลาดทั้งสามมองหม้อในมือหลิวเย่ แล้วอดสะดุ้งไม่ได้ คงไม่ได้เอายายเฒ่าหนูไปตุ๋นแล้วหรอกนะ?
ถึงอย่างไรเจ้าตัวแสบคนนี้ก็เคยมีประวัติมาก่อน!
หลิวเย่ยกผ้าห่มขึ้น มองไปทางโซฟา ก็เห็นกองขี้เถ้ากองหนึ่งอยู่บนนั้น
ภูตประหลาดทั้งสามเห็นภาพตรงหน้า ก็รู้ทันทีว่ายายเฒ่าหนูไม่อยู่แล้ว
“นี่บ้านคุณยายสกปรกเกินไปแล้วนะ ไม่คิดจะทำความสะอาดกันบ้างเลยหรือไง”
หลิวเย่กวาดขี้เถ้าลงถังขยะทันที คนขับเพิ่งรู้ตัว รีบคิดจะห้ามไว้ แต่ก็เห็นหลิวเย่เทขี้เถ้าลงชักโครกไปแล้ว
ภูตประหลาดทั้งสาม: “……”
เรียกว่าศพไม่เหลือแม้แต่กระดูกจริง ๆ
หลิวเย่นั่งลงบนโซฟา แล้วพูดกับภูตประหลาดทั้งสาม
“มากินด้วยกันสิครับ คุณยายน่าจะออกไปซื้อหลอดไฟ เดี๋ยวก็คงกลับมาแล้ว”
ภูตประหลาดทั้งสาม: “……”
คุณยายไม่มีทางกลับมาแล้ว
“ว่าแต่ทำอะไรไว้ล่ะ? หอมใช้ได้เลยนะ” คนขับสูดจมูกพลางถาม
หลิวเย่เปิดฝาหม้อแล้วพูดอย่างตื่นเต้น
“ซานจือเอ๋อร์!”
ภูตประหลาดทั้งสาม: “!!!”
ยามพลบค่ำ ภูตประหลาดทั้งสามมารวมตัวกัน สูบบุหรี่คาบปาก
“เฮ้อ...”
ทั้งสามถอนหายใจพร้อมกัน จากนั้นก็มองรูปถ่ายหน้าศพของยายเฒ่าหนูตรงกลางโต๊ะด้วยสีหน้าเศร้าหมอง