ทางเดินชั้นสอง ใต้หน้าต่างบานหนึ่ง เหม่าเถาะนั่งยองตัวสั่นอยู่ใต้ขอบหน้าต่าง น้ำตาไหลอาบแก้ม มือทั้งสองปิดปากไว้ ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่นิดเดียว
เธอไม่ใช่คนขี้ขลาด อีกทั้งยังเป็นผู้เล่นในโลกภูตประหลาด ระดับของเธอเองก็เท่ากับเสี่ยวซ่วย คือระดับ 4 ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้เข้าร่วมกลุ่มสิบสองนักษัตร
ในโลกภูตประหลาดทั่วไป เธออาจไม่ได้รับมือได้อย่างสบาย ๆ แต่ก็พูดได้ว่าเอาตัวรอดได้ไม่มีปัญหา
แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน ภูตประหลาดตัวที่อยู่ข้างล่างเห็นได้ชัดว่าเกินกว่าที่เธอจะรับมือไหว
มันอยู่คนละระดับกับภูตประหลาดที่เธอเคยเผชิญมาอย่างสิ้นเชิง
องค์กรของพวกเขาแบ่งภูตประหลาดออกเป็น 7 ระดับ ตั้งแต่ F ถึง S รวมทั้งหมด 7 ระดับ แต่ละคนมีเครื่องตรวจจับติดตัว และเมื่อครู่ตัวเลขบนเครื่องตรวจจับก็แสดงตัว A อย่างเด่นชัด!
เธอมีวัตถุภูตสำหรับเอาชีวิตรอดอยู่บ้าง แต่พวกมันใช้กับภูตประหลาดที่อยู่ข้างล่างไม่ได้เลย อย่างมากก็ช่วยยื้อเวลาได้แค่ 3 วินาที
“ทะ...ทำยังไงดี? ทำยังไงดี?”
ตอนนี้เธอไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย กลัวว่าจะทำให้อีกฝ่ายโกรธ
อิ๋นหู่ที่อยู่ข้างล่างถูกกัดกินจนหมดแล้ว ชายชรากลับเข้าไปในอพาร์ตเมนต์อีกครั้ง
เหม่าเถาะค่อย ๆ ชะโงกหน้าออกไปมอง เมื่อเห็นว่าข้างล่างไม่มีใครแล้ว ก็คิดจะกระโดดลงจากชั้นสอง ความสูงแค่นี้ถือว่าสบายมากสำหรับเธอ