ทันทีที่อีกฝ่ายวางสาย โทรศัพท์มือถือที่อยู่บนพื้นก็เปิดขึ้นเองต่อหน้าต่อตาเขา จากนั้นก็เปิดสมุดรายชื่อแล้วกดโทรออกไปยังหมายเลขหนึ่ง
“ฮัลโหล? คุณโทรหาฉันอีกทำไม? เราไม่เกี่ยวข้องกันแล้ว!”
เสียงผู้หญิงไพเราะดังมาจากปลายสาย
ชายคนนั้นหน้าเปลี่ยนสี กำลังจะพูด แต่กลับได้ยินเสียงของตัวเองดังขึ้นในโทรศัพท์เสียก่อน
“เมียจ๋า ขอโทษ ฉันมันสารเลวเอง ไม่ควรเล่นพนัน ไม่ควรทำร้ายเธอกับลูก ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดจริง ๆ เอ่อ เมียจ๋า ฟังฉันก่อน ฉันยังมีเรื่องอยากบอกเธออีก ฉันรับรองว่าพอพูดจบแล้วจะหายไปจากเมืองนี้ เรามาเจอกันอีกสักครั้งเถอะ ฉันอยู่ในอพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่งในเมืองฮุ่ย ที่อยู่นี่คือ...”
“ไม่! อย่ามานะ!”
ชายคนนั้นตะโกนลั่น แต่ภรรยาของเขาที่อยู่อีกฝั่งกลับไม่ได้ยินเสียงของเขาเลย
“ได้ ฉันจะฟังดูว่าคุณยังมีอะไรจะพูดอีก!”
“อย่ามานะ!!!”
ชายคนนั้นคำรามอย่างเดือดดาล ทว่าในตอนนั้นสายโทรศัพท์ก็ตัดไปแล้ว
ชายคนนั้นพิงกำแพงอย่างหมดอาลัยตายอยาก เขารู้ดีว่าบ้านหลังนี้หมายความว่าอย่างไร ไม่เขาก็ตาย ภรรยาของเขาก็ต้องตาย
บ้านหลังนี้น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง ไม่ว่าเขาจะใช้วิธีไหนหนีออกไป สุดท้ายก็จะกลับมาที่นี่อยู่ดี และห้องนี้จะหาทุกวิถีทางเพื่อบีบให้เขาฆ่าตัวตาย
เขามองโทรศัพท์บนพื้น แล้วเห็นแผนที่เด้งขึ้นมาเอง บนแผนที่มีจุดสีแดงเล็ก ๆ กำลังเคลื่อนเข้ามาทางนี้