กรงเล็บของเจ้าสาวที่ติดแผ่นเหล็กหนาเต็มไปหมดตวัดใส่พ่อบ้านหวังทันที ทิ้งรอยข่วนลึกไว้บนร่างเขาหลายรอย
แต่กลับยิ่งปลุกสันดานดุร้ายของพ่อบ้านหวัง ทำให้เขาคลุ้มคลั่งหนักกว่าเดิม หมัดหนึ่งชกใส่เจ้าสาวจนกระเด็นไปด้านข้าง
“ทำไมยังสู้ไม่ไหวอีกล่ะ!” เป้าหลงอดพูดไม่ได้
“เพราะเก็บเศษความทรงจำยังไม่ครบ” คนขับรถเดินเข้ามาพูด
“เศษความทรงจำ?”
คนอื่น ๆ หันไปมองเขา
“เศษความทรงจำ หลังจากภูตประหลาดก่อตัวขึ้น มันจะสูญเสียความทรงจำทั้งหมดเกี่ยวกับตอนที่ถูกทำร้ายไป ต้องเก็บเศษความทรงจำเหล่านั้นให้ครบ ถึงจะฟื้นพลังได้อย่างสมบูรณ์” คนขับรถอธิบาย
ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้!
จอห์นกับคนอื่น ๆ ไม่คิดเลยว่าจะมีเรื่องแบบนี้ด้วย
คนขับรถหยิบบุหรี่มวนหนึ่งออกมาจุด แล้วมองไปทางเจ้าสาว
“เธอน่าจะยังขาดเศษความทรงจำอีกชิ้นเดียว ถึงจะฟื้นพลังได้เต็มที่ เพราะอย่างนั้นถึงสู้เจ้านั่นไม่ไหว”
เดิมทีเขาไม่อยากยุ่งด้วยอยู่แล้ว ถึงหลิวเย่ถูกฆ่าตาย เขาก็ยิ่งดีใจเสียอีก
แต่สิ่งที่เสี่ยวซ่วยฉีดเข้าไปในร่างพ่อบ้านหวังเมื่อครู่นี้ ทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยดีนัก
ของนั่นทำให้ภูตประหลาดคลุ้มคลั่งได้! คนขับรถจึงคิดจะใช้คนพวกนี้กำจัดพ่อบ้านหวัง แล้วเอาศพของพ่อบ้านหวังไปศึกษา
เพียงแต่สถานการณ์ตอนนี้จัดการยากอยู่บ้าง ดวงตาของเขามองเห็นคุณสมบัติของพลังหยินได้
เขาเห็นชัดเจนว่าเศษความทรงจำชิ้นสุดท้ายของเจ้าสาวอยู่บนตัวพ่อบ้านหวังพอดี ดูเหมือนเรื่องนี้จะกลายเป็นทางตันไปเสียแล้ว... หืม?
ทันใดนั้นเอง ก็มีคนคนหนึ่งเดินฉับ ๆ เข้าไป
พ่อบ้านหวังกำลังเงื้อหมัดจะชกเจ้าสาว จู่ ๆ เงาร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามา เตะเขากระเด็นออกไป
“ฉันฟังไม่รู้เรื่องหรอกว่าเกิดอะไรขึ้น แต่แกกล้าทำร้ายน้องสาวฉัน! เรื่องนี้ฉันทนไม่ได้!” หลิวเย่กล่าวอย่างเดือดดาล