ถงจื่อลุกขึ้นจากพื้น แล้วแย่งคอมพิวเตอร์คืนจากมือผม พอเห็นที่ผมช่วยเขาตอบกลับเวยปั๋วไป คนทั้งคนก็เหี่ยวเฉาทันที ทำท่าเหมือนจะพังทลาย ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงเอ่ยกับผมว่า "พี่หยาง ลูกพี่ไม่ใช่คนแล้วนะ!"
ผมทำหน้าซื่อ "นายไม่ใช่ชอบอ้างตัวว่าเป็นชายบริสุทธิ์มาตลอดเหรอ? ฉันก็ไม่ได้ตอบผิดนะ!"
"แต่เรื่องแบบนี้พูดในเวยปั๋วของเทพธิดาไม่ได้นะ เดี๋ยวคนอื่นจะมองว่าผมเป็นคนต่ำทราม!"
ผมปลอบอีกครั้ง "ดูสิ คนตอบกลับเวยปั๋วเธอตั้งเยอะ เธออาจจะไม่สังเกตเห็นของนายก็ได้ จริงไหม?"
"เมื่อกี้เธอตอบกลับผมแล้วนะ ต้องกำลังรอผมตอบอยู่แน่ๆ จะมองข้ามไปได้ยังไงกัน"
ผมถูกเขาทำเอาพูดไม่ออกอีกครั้ง นิ่งไปครู่หนึ่งแล้วบอกว่า "เรื่องนี้ฉันผิดเอง ตกลงไหม?"
"ไม่ตกลง ลูกพี่รีบไปอธิบายให้ผมทีเถอะ"
"ให้ตายสิ เขาเป็นดาราใหญ่เบอร์นั้น ฉันเป็นแค่ไอ้กระจอกกระจอก จะไปอธิบายยังไง... พอเถอะ อย่าทำหน้าหมองแบบนั้นสิ เย็นนี้พาไปบาร์สนุกๆ!"
"นายเลี้ยง?"
"อืม ฉันเลี้ยง!"
ถงจื่อถึงยอมปล่อยผมไป ถึงอย่างนั้นปากก็ยังบ่นงึมงำ สีหน้าเคียดแค้น ซึ่งยิ่งทำให้ผมไม่เข้าใจค่านิยมของเขาที่ยึดติดกับคำว่าชายบริสุทธิ์มากขึ้นไปอีก
……
หลังจากกินอาหารสั่งเดลิเวอรีเสร็จ ผมก็เจอกับช่วงบ่ายที่ไม่มีอะไรทำอีกแล้ว เลยเดินไปที่เคาน์เตอร์หน้าเคอะเส่อ แล้วนั่งคุยกับเจ้าของเคอะเส่อ
ผมถามว่า "เจ้าของ ตอนนี้ที่นี่ลูกค้าเยอะไหม?"
เขาส่ายหัว
"เพราะเป็นนอกฤดูท่องเที่ยวเหรอ?"
"กิจการไม่ค่อยดีมาตลอดเลย"