หมีไช่ขับรถด้วยความเร็วร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมงนานยี่สิบนาทีพาฉันมาที่นี่ นั่นหมายความว่าตอนนี้ฉันอยู่ห่างจากที่พักอย่างน้อยสามสิบกิโลเมตร ฉันอยากร้องไห้จริง ๆ ทำไมช่วงนี้เรื่องเหลือเชื่อพวกนี้ถึงมาตกอยู่กับฉันได้นะ!
ฉันเก็บรองเท้าแตะจากพื้นขึ้นมา แล้วกระชับเสื้อผ้าให้เรียบร้อย เงยหน้าขึ้นมองฟ้า โชคดีที่ดาวจระเข้ยังคงส่องแสง ฉันมองหาดาวอวี้เหิงที่สว่างที่สุด กำหนดทิศทางให้แน่ใจแล้ว ก็เดินมุ่งหน้าไปยังแสงไฟริบหรี่ที่อยู่ไกล ๆ นั้น ราวกับกำลังหนีตายอย่างเดียวดาย
ใช้เวลาเดินอยู่ครึ่งชั่วโมงเต็ม ๆ ในที่สุดฉันก็เจอถนนที่มีรถวิ่งไปมา พอมองดูให้ดีก็อยากจะบีบคอผู้หญิงใจร้ายนั่นให้ตายเสียตรงนั้น ที่ตรงหน้าฉันคือทางด่วนเซี่ยงไฮ้-หนานจิง ช่วงรอยต่อระหว่างซูโจวกับอู๋ซี
……
ต้องยุ่งยากจนเกือบสว่าง กว่าจะมีคนขับรถที่ใจดีพามาส่งในตัวเมือง ฉันต้องนั่งแท็กซี่กลับที่พัก สุดท้ายเพราะไม่ได้เอากระเป๋าเงินมาด้วย แม้แต่ค่ารถก็ยังไม่ได้จ่าย ฉันโยนบุหรี่ที่เหลืออีกครึ่งซองให้พี่คนขับแท็กซี่แล้วรีบวิ่งหนีมา
เมื่อเข้ามาในเขตที่พัก เปลวไฟแห่งความโกรธของฉันก็เริ่มลุกโชน ฉันอยากคุยกับหมีไช่ให้รู้เรื่อง ไม่ใช่เรื่องชีวิต ไม่ใช่เรื่องอุดมคติ แต่ถามว่าเธอมีสิทธิ์อะไรมาทำกับฉันแบบนี้
กลับมาถึงห้อง ฉันวางกีตาร์ไว้บนโต๊ะในห้องนั่งเล่น ตรงไปที่หน้าห้องของหมีไช่ ยกมือขึ้นเคาะประตูอย่างแรงราวกับกำลังระบายอารมณ์ "แกล้งฉันมันสนุกนักเหรอ? เธอรู้ไหมว่าพรุ่งนี้ฉันต้องไปทำงาน..." ฉันเหลือบไปเห็นฟ้าข้างนอกเริ่มสว่างแล้ว จึงแก้คำพูดตัวเองใหม่ "ไม่ใช่สิ วันนี้เลย ฉันถูกเธอแกล้งให้ยุ่งทั้งคืนแบบนี้ จะเอาสภาพไหนไปทำงาน พอกลับไปเจ้านายไม่พอใจ ไล่ฉันออก เธอจะเลี้ยงฉันไหม?"
ฉันพูดไม่หยุด แต่ในห้องกลับไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ เลย
"ถ้าเธออยากให้ฉันด่าให้หยาบคายกว่านี้ ก็ทำหูทวนลมต่อไปเถอะ" ฉันพูดพลางทุบประตูอีกครั้งแรง ๆ