ถึงแม้ผมจะยืนยันหนักแน่นต่อหน้าพ่อบอร์ดว่าจะตั้งใจทำงาน แต่เขาก็ยังไม่ยอมช่วยหางานในหน่วยงานของเขาให้ผมอยู่ดี
ผมจนปัญญากับพ่อบอร์ดจริงๆ ได้แต่ทำหน้างอเข้าหาเขา ส่วนเขาก็นั่งดื่มเหล้าของตัวเองราวกับว่าผมไม่ได้เอ่ยเรื่องนั้นเลย ความนิ่งสงบนี้สมกับฉายาพ่อบอร์ดของเขาจริงๆ
ผมหันไปหาแม่ด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ หวังให้แม่ช่วยเกลี้ยกล่อมพ่อบอร์ด และแน่นอนว่าแม่นี่แหละคือที่พึ่ง แม่ดันตัวพ่อบอร์ดแล้วพูดว่า "พ่อเจ้า ช่วยลูกหางานในหน่วยงานของนายหน่อยเถอะ นี่นายก็รู้ว่าลูกเราคนนี้ไม่ค่อยเอาอ่าว แถมยังใจแตก ถ้าให้ไปอยู่ใกล้ๆ นาย ฉันก็จะได้สบายใจ"
ผมรีบเสริมว่า "ใช่ครับพ่อบอร์ด ถ้าผมหางานได้ทันทีก็ดีไป แต่ถ้าหาไม่ได้แล้วอยู่บ้านเปล่าๆ เพื่อนบ้านล่ะก็รู้กันหมดว่าลูกชายพ่อมันไม่เอาถ่าน หน้าพ่อก็คงไม่สวย เว้นแต่พ่อจะไม่นับผมเป็นลูกจริงๆ นั่นแหละ!"
พ่อบอร์ดยังคงไม่สะทกสะท้าน "เรื่องงาน หาทางเอาเอง"
ผมเกาหัวแล้วเริ่มร้อนใจ "พ่อบอร์ด บอกผมทีว่าพ่อคิดยังไงกันแน่! การที่ผมไปทำงานที่หน่วยงานของพ่อ ก็เพื่อให้ชีวิตมันมั่นคงไม่ใช่เหรอ... อีกอย่างพวกหัวหน้าในหน่วยงานพ่อ มีสักกี่คนที่ไม่พาลูกชาย ลูกสาว หรือญาติพี่น้องตัวเองเข้าไปทำงาน แล้วทำไมพ่อถึงคิดไม่ตกสักที!"
พ่อบอร์ดระเบิดอารมณ์ทันที ทุบโต๊ะปังใหญ่แล้วตวาดใส่ผม "ไอ้ลูกเวรเอ๊ย! ฉันเป็นพ่อแก แกมีสิทธิ์มาสั่งสอนฉันงั้นเหรอ? ...ชีวิตจะอยู่ดีมีสุขหรือเปล่า ไม่ใช่แค่งานที่ฉันหาให้แกแล้วจะแก้ปัญหาได้ แกต้องไปคิดเรื่องนี้ให้เข้าใจเอง"