ห้าโมงครึ่งของช่วงบ่าย เหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงก่อนถึงเวลาดูตัว ฉันจัดแจงรูปลักษณ์ตัวเองเล็กน้อย จากนั้นก็เดินออกจากห้องน้ำ ส่วนพ่อบอร์ดก็ถือกระเป๋าเอกสารเปิดประตูบ้านเข้ามาพอดี
แรงกระตุ้นที่จะขอเงินพ่อบอร์ดพลุ่งขึ้นมาอีกครั้ง ฉันอึกอักไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “พ่อบอร์ด วันนี้เลิกงานเช้าจังนะครับ”
“ก็เลิกเวลานี้ทุกวันไม่ใช่รึ” พ่อบอร์ดตอบเสียงเรียบไม่ยินดียินร้าย
ฉันรีบไปรินน้ำให้พ่อบอร์ดแก้วหนึ่ง พ่อบอร์ดไม่ได้สังเกตอะไรผิดสังเกต รับแก้วน้ำจากมือฉันอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วถามว่า “ช่วงนี้หางานได้หรือยัง”
“ก็เพิ่งส่งเรซูเม่ออกไปนี่ครับ เพิ่งสัมภาษณ์ไปไม่กี่ที่ ยังไม่ถูกใจเท่าไหร่”
“อย่าเลือกมากนัก มีงานพอทำได้ก็พอแล้ว”
“ผมไม่ใช่เด็กจบใหม่ไร้ประสบการณ์ทำงานนะครับ เรื่องหางานนี่จะมั่วๆ ไม่ได้จริงๆ พ่อก็รู้ว่าคนสมัยนี้รายจ่ายสูงแค่ไหน อย่างน้อยเงินเดือนก็ต้องพอเลี้ยงตัวเองได้มั้ง!”
ฉันบอกเป็นนัยแล้วว่ารายจ่ายของคนสมัยใหม่สูง หวังให้พ่อบอร์ดเข้าใจ แล้วจะได้ให้เงินติดตัวมาบ้าง จะได้แก้ขัดเฉพาะหน้า
แต่ไม่คิดว่าพ่อบอร์ดจะพูดปัดๆ ว่า “รู้ว่ารายจ่ายสูง ก็รู้จักประหยัดหน่อยสิ”
ตรรกะการมองปัญหาของพ่อบอร์ดทำให้ฉันอึดอัดใจ พักใหญ่ก็ไม่พูดอะไร ส่วนพ่อบอร์ดก็ขี้เกียจจะพูดกับฉันต่อ วางถ้วยชาลงแล้วหันไปทางห้องหนังสือของตัวเอง
“พ่อบอร์ด…” สุดท้ายฉันก็กัดฟันพูดขึ้น
พ่อบอร์ดมองฉันอย่างเคร่งขรึมแล้วถามว่า “มีอะไรอีกไหม”
สีหน้าของพ่อบอร์ดทำให้ฉันใจสั่นอย่างบอกไม่ถูก ครู่หนึ่งก็พึมพำว่า “คือ…คือ ยืม... ขอยืมรถพ่อหน่อยครับ คืนนี้จะไปดูตัว” พูดเสร็จก็อยากตบปากตัวเองสักฉาด ทำไมแค่ขอเงินมันถึงพูดยากเย็นเยี่ยงนี้?