สีหน้าลังเลของผมทำให้เยว่เหยาถามขึ้นด้วยความสงสัยว่า “เกิดอะไรขึ้น”
“เหมือนผมจะโกหกพ่อเรื่องที่ไม่ควรโกหก บอกพ่อว่าตอนนี้อยู่เซินเจิ้น”
“ฉันได้ยินแล้ว ทำไมไม่พูดความจริงกับพ่อล่ะ”
“บางครั้งก็พลาดเพราะคิดเพียงชั่ววูบ เมื่อก่อนผมไม่ได้คิดอะไรมาก… ช่างเถอะ จะบอกความจริงกับพ่อ”
พูดจบผมก็ยกเลิกการซ่อนหมายเลข แล้วใช้โทรศัพท์เยว่เหยาโทรหาพ่อบอร์ดอีกครั้ง
พ่อบอร์ดเหมือนจะรอโทรศัพท์ผมตลอด เลยรับสายทันที พ่อถามว่า “ทำไมเป็นเบอร์ปักกิ่ง”
“ใช้มือถือเพื่อนครับ”
“ตอนนี้ลูกอยู่ที่ไหนแน่”
ผมลังเลนิดหน่อย แล้วพูดว่า “…ซีถัง ผมอยู่ซีถัง”
“ไปที่นั่นทำไม”
“พักผ่อนใจน่ะครับ ยังไงตอนนี้ก็ยังหางานไม่ได้”
พ่อบอร์ดเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “เสี่ยวหมีอยู่ข้างพ่อ พ่อให้มันคุยกับหน่อย”
“หา… ทำไมถึงอยู่ข้างพ่อได้”
“พ่อมาทำธุระที่ซูโจว วันนี้มันเลี้ยงข้าวเย็นพ่อข้างนอก”
คราวนี้เป็นผมบ้างที่เงียบ พ่อบอร์ดก็ยื่นโทรศัพท์ให้หมีไช่ท่ามกลางความเงียบของผม
เหมือนผมจะได้ยินเสียงลมหายใจของหมีไช่จากปลายสาย หัวใจเลยเต้นระรัว
“คุณอยู่ซีถังเหรอ”
เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วก็ไม่มีอะไรต้องปิดบังอีก ดังนั้นผมจึงพูดว่า “ใช่ ผมอยู่ซีถัง”
“เยว่เหยาอยู่กับคุณหรือเปล่า”
ผมอึ้งไปเล็กน้อย แล้วก็เข้าใจทันที เพราะเมื่อกี้พ่อบอร์ดถามผมว่า ทำไมเป็นเบอร์ปักกิ่ง ดังนั้นด้วยความสามารถในการใช้เหตุผลของหมีไช่ ย่อมรู้ว่าคนที่อยู่เคียงข้างผมตอนนี้คือเยว่เหยา