รถที่ติดอยู่ข้างหน้าค่อย ๆ เคลื่อนตัว หมีไช่ไม่รู้ตัว ไหล่ของเธอสั่นเล็กน้อย ขณะที่รถด้านหลังบีบแตรเร่ง
ในที่สุดฉันก็แตะไหล่หมีไช่เบา ๆ ถามว่า "เธอเป็นอะไรไป"
หมีไช่เงยหน้าขึ้น ใช้มือปาดน้ำตา แต่ไม่มองฉัน พูดว่า "ไม่เป็นไร" แล้วเข้าเกียร์ สตาร์ตรถเคลื่อนตามสายรถไปข้างหน้า และเพลงคำสอนรักก็จบลงในที่สุด ในรถค่อย ๆ กลับคืนสู่ความเงียบสงบ
ฉันไม่ตั้งใจจะให้หมีไช่รู้ว่าฉันทำงานที่เป่าลี่ เลยให้เธอจอดส่งฉันที่ป้ายรถเมล์แห่งหนึ่ง ก่อนจากกัน ฉันถามเธอว่า "เฮ้ย คืนนี้ช่วยไปย้ายบ้านให้หน่อยได้ไหม ใช้รถเธอสะดวกดี"
"ถ้าวันนี้ไม่ต้องทำงานล่วงเวลา ก็ได้" หมีไช่ไม่ได้ปฏิเสธ
ฉันยิ้ม พูดว่า "งั้นก็ได้ แล้วหลังเลิกงานโทรติดต่อกัน"
หมีไช่พยักหน้า ปิดกระจกรถ สตาร์ตเครื่อง แล้วหายไปในสายตาฉันท่ามกลางสายรถที่แน่นขนัดในพริบตา ฉันกลับยืนอยู่ที่เดิมนาน นึกถึงตอนที่เธอร้องไห้ฟุบอยู่บนพวงมาลัยเพราะเพลงเพลงหนึ่งเมื่อครู่ ในใจก็รู้สึกเคว้งคว้างและไม่รู้จะทำอย่างไร
ฉันไม่ได้อยากสืบว่าเพลงคำสอนรักทำให้เธอคิดถึงอะไร แต่สุดท้ายก็สงสารเธอ และความสงสารนี้ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกผิดในตัวฉัน
……
มาถึงบริษัท ยังไม่ทันหายใจทัน ฝางหยวนก็เรียกประชุมสมาชิกกลุ่มงานเอกสารวางแผนของเราทำ "ระดมสมอง"
ระหว่างการประชุม ทุกคนเปลี่ยนจากการแสดงความคิดเห็นของตนเป็นต่อล้อต่อเถียงกันอย่างดุเดือด ก่อให้เกิดพายุสมองระลอกแล้วระลอกเล่า แต่ฉันกลับเอียงตัว เหม่อลอย นั่งเงียบอยู่มุมห้องไม่พูดอะไร ความเงียบนี้ดำเนินต่อไปจนจบการประชุม