สิ้นเสียงข้า ข้ายังไม่ทันได้เห็นปฏิกิริยาของหมีไช่ ใจข้ากลับเต้นระรัวก่อน แล้วตามด้วยความรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก ท่ามกลางความอึดอัดนั้นก็เกิดความเสียใจขึ้นมา ราวกับข้าได้ล่วงเกินสิ่งใดสิ่งหนึ่ง จากนั้นก็ใช้มือของตัวเองทลายป้อมปราการที่ข้าอุตส่าห์ก่อร่างสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบาก ทำให้อารมณ์ความรู้สึกที่ควรจะซ่อนเร้นไว้ ถูกเปิดเผยออกมาอย่างเปลือยเปล่า
หมีไช่ยังคงมองไปทางอื่นเหมือนเมื่อครู่ สายลมที่พัดผ่านเป็นระลอก ยังพัดพาแสงแดดที่ส่องตรงมาให้พลิ้วไหว จึงทำให้ใบหน้าของนางดูพร่าเลือน
"บอกข้าที ข้าชอบเจ้ายังไงนะ?" ผ่านไปเนิ่นนาน นางถามข้ากลับเช่นนี้
จิตวิญญาณของข้าพลันหดเล็กลงท่ามกลางเปลวไฟที่แผดเผา เจ็บปวดยิ่งนัก... ข้าเป็นเพียงผู้ชายสกปรกคนหนึ่ง ข้าผ่านการตกต่ำมามากมาย แต่นางนั้นบริสุทธิ์ ข้ามือเปล่าไม่มีอะไร แต่นางกลับมั่งคั่งสมบูรณ์ถึงเพียงนี้... เช่นนั้นแล้วนางชอบข้าตรงไหนกัน?
หากเราเป็นไส้ตะเกียงสองเส้นที่ต้องจุดให้สว่าง แต่กลับไม่มีน้ำมันหล่อเลี้ยง ต่อให้พันเกี่ยวกันไว้ ก็มีแต่จะทำให้อีกฝ่ายอึดอัดหายใจไม่ออก ไม่อาจหนีพ้นความทรมานแห่งวันเวลาไปได้...
ข้าจุดบุหรี่ขึ้นมวนหนึ่ง แล้วพ่นควันไปทางหมีไช่ พลางหัวเราะ "ก็แค่ล้อเล่นน่า... ต้องทำเป็นจริงเป็นจังขนาดนั้นเชียวรึ ถึงขั้นขุดรากถอนโคนสืบให้รู้แจ้งเลย!"
หมีไช่ปัดควันบุหรี่ด้วยความรังเกียจ แล้วหมุนตัวเดินเข้าไปในบาร์
มองดูแผ่นหลังของนาง ข้าบี้บุหรี่ที่เพิ่งดูดไปเพียงคำเดียวให้ดับ แล้วย่อตัวลงนั่งยองๆ แหงนหน้ามองท้องฟ้า คืนนี้ลมแรง แต่ว่าแสงจันทร์ช่างงดงามนัก เกรงว่าเมืองแห่งนั้น คงถูกเจ้าลมบ้าพัดไปอยู่หลังดวงจันทร์อีกแล้วกระมัง!
ทำเอาข้าหาทิศทางอ้างอิงไม่เจอ ที่จะจุดพลุดอกไม้ไฟที่ควรจะระยิบระยับงดงามนั่น!