ตอนหนึ่งทุ่ม ฉันเดินตามกระแสผู้คน ท่ามกลางแสงและเงา บนถนนที่วุ่นวายและแออัด อยากจุดบุหรี่สักมวน แต่ก็เลิกล้มความคิด ซื้อแค่เนื้อเสียบไม้สองไม้มาดับความอยากบุหรี่
กินเนื้อเสียบไม้สองไม้หมดแล้วก็ซื้อขนมก้อนเล็กอีกสองสามชิ้น เดินไปกินไปอย่างนี้เรื่อย ๆ แล้วก็ลืมเรื่องที่รบกวนใจตัวเอง จมดิ่งอยู่ในโลกแสนสบายที่ตัวเองจงใจสร้างขึ้น
แต่เมื่อใกล้ถึงร้านกาแฟที่นัดกับหลี่เสี่ยวอวิ๋นไว้ โลกแสนสบายนั้นก็แตกสลายในพริบตา ฉันถูกดึงกลับมาสู่โลกความจริงที่แสนอึดอัดอีกครั้ง
โยนถุงพลาสติกใส่อาหารในมือลงถังขยะ สูดลมหายใจลึก ๆ ก่อนเดินเข้าร้านกาแฟ นึกภาพหน้าตาของหลี่เสี่ยวอวิ๋นในตอนนี้ไปตลอดทาง ลึก ๆ รู้สึกว่าเธอคงเปลี่ยนไปบ้าง
ยังคงเป็นมุมเดิม หลี่เสี่ยวอวิ๋นสวมเสื้อคลุมสีแดง นั่งดื่มกาแฟพลางอ่านนิตยสาร ดูสุขุมขึ้นกว่าเดิม
ฉันมาถึงตรงหน้าเธอ เธอเงยหน้ามองฉัน แล้วยิ้มพลางพูดว่า "มาแล้วเหรอ!"
"อืม เดินมาเรื่อย ๆ เลยมาสาย 5 นาที ขอโทษนะ!"
"ไม่เป็นไร นั่งสิ"
ฉันพยักหน้าแล้วนั่งลงตรงข้ามหลี่เสี่ยวอวิ๋น เพื่อปกปิดความเก้ ๆ กัง ๆ ที่ไม่มีเรื่องให้คุย หลังจากสั่งของแล้ว ฉันก็หยิบนิตยสารขึ้นมาอ่านบ้าง
ดังนั้นในเวลา 5 นาทีต่อจากนั้น เราสองคนก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีกเลย ยิ่งทำให้เห็นชัดว่าการเจอกันครั้งนี้ก็แค่ทำไปตามหน้าที่
ในที่สุดหลี่เสี่ยวอวิ๋นปิดนิตยสารแล้วถามฉัน "เจาหยาง เราคุยอะไรกันหน่อยไหม ไม่ใช่คนแปลกหน้าซะหน่อย!"
ฉันปิดนิตยสารเหมือนกัน ยิ้มแล้วพูดว่า "คุยสิ… ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง?"