กลับถึงบ้านก็เป็นเวลา 4 ทุ่มแล้ว พ่อบอร์ดกำลังดูทีวี ส่วนแม่ก็เล่นไพ่นกกระจอกกับเพื่อน ๆ สองสามคน พอเห็นฉันกลับมา เธอรีบให้พ่อบอร์ดมาเล่นแทน แล้วดึงฉันเข้าไปในห้อง ปิดประตู แล้วถามด้วยน้ำเสียงห่วงใยว่า "คืนนี้คุยกับเสี่ยวอวิ๋นเป็นยังไงบ้าง"
"ก็โอเคนะ"
แม่ทำสีหน้าไม่พอใจแล้วพูดว่า "ตอบแบบนี้มันขอไปทีชัด ๆ เลยนะ"
"ก็แค่คุยกันเรื่อยเปื่อยจริง ๆ"
"นี่ลูกไม่ได้บอกให้เธอรู้เรื่องที่คิดจะกลับมาคบกันอีกเลยเหรอ"
"นี่... เพิ่งกลับมาเจอกันก็พูดเรื่องกลับมาคบกันเลย แม่คิดว่ามันเหมาะเหรอ" ฉันตอบอย่างจนใจ
ในที่สุดแม่ก็รู้ตัวว่าไม่เหมาะสม เงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดกับฉันว่า "ก็จริง... แต่แม่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้นี่นา แล้วตกลงพวกเรานัดเจอกันอีกหรือเปล่า"
"ช่วงตรุษแบบนี้ ทางนั้นเขาก็ต้องมีญาติให้ไปเยี่ยม นัดเจออีกทีไว้รอให้เขาสะดวกก่อนเถอะ"
"ยังไงลูกก็ต้องจับตาดูให้ดี ๆ นะ แม่ว่านังหนูเสี่ยวอวิ๋นยังมีความรู้สึกดี ๆ ให้ลูกอยู่ ห้ามพลาดโอกาสเด็ดขาด แล้วพ่อแม่เขาก็เป็นคนมีเหตุผลจริง ๆ เรื่องที่ลูกทำพลาดอย่างร้ายแรงครั้งก่อน ทางนั้นก็ไม่ได้มาคิดบัญชีอะไรกับครอบครัวเรา ถ้าเป็นพ่อแม่คนทั่วไปคงมาอาละวาดกันไปแล้ว"
"รู้แล้ว แม่รีบไปเล่นไพ่เถอะ ฝีมือพ่อบอร์ดสู้แม่ไม่ได้จริง ๆ ช่วงตรุษแบบนี้ปล่อยให้พ่อแพ้ไม่ได้นะ"
แม่ไม่สนใจคำเร่งเร้าของฉัน กำชับอีกหลายประโยคแล้วถึงยอมจากไป จริง ๆ แล้วฉันเข้าใจความรู้สึกของแม่ดี แต่เรื่องที่จะกลับไปคบกับหลี่เสี่ยวอวิ๋นนั้น ต้องระวังที่สุด เพราะฉันไม่รู้ว่าตอนนี้หลี่เสี่ยวอวิ๋นคิดยังไง อีกอย่างตอนนี้ฉันเองก็ยากที่จะกลับมามีสภาพจิตใจเหมือนตอนอยู่ซวีโจว ถ้ากลับไปคบแล้วทำให้หลี่เสี่ยวอวิ๋นผิดหวังอีก ก็เลวยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานเสียอีก