ฉันลังเลอยู่นานกว่าจะกดรับสายของหมีไช่ เสียงของฉันดูเบากว่าปกติเล็กน้อย “เธอเลิกงานแล้วเหรอ”
“อืม นายยังไม่เลิกงานอีกเหรอ”
“ฉันก็กำลังจะเลิกงานแล้ว”
“อ้อ บริษัทนายอยู่ที่ไหน เดี๋ยวฉันไปรับ วันนี้ช่วยนายขนของย้ายบ้านให้เสร็จ ฉันก็จะได้หมดเรื่องหมดราวสักที”
ฉันหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “ที่เธอกระตือรือร้นช่วยฉันย้ายบ้านนัก ก็เพราะกลัวฉันจะไปวุ่นวายกับเธออีกใช่ไหม”
“คำว่าวุ่นวายนี่ใช้ดีนี่!… เมื่อกี้ถามว่าบริษัทนายอยู่ที่ไหน นายยังไม่ตอบฉันเลยนะ”
ฉันชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า “ฉันไปหาที่จัวเหม่ยแล้วกัน ร้านเส้นเล็กใต้ตึกจัวเหม่ยของพวกเธอน่ะ อร่อยดี วันนี้ฉันเลี้ยงเธอ ถือว่าขอบคุณที่เธอเหนื่อยเรื่องย้ายบ้านของฉันมาตั้งนาน”
“ได้ งั้นนายก็มาเถอะ เดี๋ยวฉันรอหน้าร้านเส้นเล็กนะ”
ฉันตอบรับหมีไช่ จากนั้นทั้งสองก็วางสาย ฉันจัดการอารมณ์ตัวเองชั่วคราว และสะพายเป้ออกจากบริษัท
……
มาถึงประตูทิศเหนือของศูนย์การค้าจัวเหม่ย หมีไช่ยืนรอฉันอยู่หน้าร้านเส้นเล็กแล้ว วันนี้เธอไม่ได้แต่งหน้า แต่ก็ยังงดงามมีเสน่ห์เช่นเดิม ช่วงนี้เป็นเวลาเร่งด่วนของการจับจ่าย ผู้คนเดินผ่านไปมาแทบทุกคนมักจะหันไปมองเธอโดยไม่รู้ตัว ถูกดึงดูดด้วยความงามของเธอ เพราะสมัยนี้สาวงามธรรมชาติที่ไม่แต่งหน้าเลยนั้นหายากจริงๆ
แต่ฉันกลับเป็นผู้ชายที่ไม่ค่อยรู้จักชื่นชมความงามของเธอ ตั้งแต่วันแรกที่พบกัน ฉันรู้สึกว่าความงามของเธอไม่เกี่ยวกับฉันแม้แต่น้อย สิ่งที่ฉันใส่ใจมาตลอดคือเธอจะยอมให้ฉันอยู่ในห้องนั้นต่อหรือไม่ แต่สุดท้ายแล้วฉันก็ย้ายออกมา