หลังจากกินข้าวเสร็จ ผมกับหมีไช่ก็ไปส่งพ่อบอร์ดที่หน้าหมู่บ้าน โรงแรมที่พ่อบอร์ดพักอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน แต่ว่าพรุ่งนี้เช้าแกก็ต้องกลับแล้ว
ตอนพ่อบอร์ดจะไป ผมถามแกว่า "พ่อบอร์ด คราวหน้าพ่อจะมาซูโจวอีกเมื่อไหร่"
"ถ้ามีเวลาก็จะมา คราวหน้ามาจะเอาข้าวกับแป้งมาฝากพวกเรา" พ่อบอร์ดตอบ
ตอนที่พ่อบอร์ดเน้นคำว่าพวกเรา ในใจผมก็รู้สึกจนใจขึ้นมาอีกครั้ง รอให้แกมาคราวหน้า ผมคงย้ายออกจากบ้านหมีไช่ไปแล้ว ระหกระเหินอยู่มุมไหนสักมุมของเมืองนี้ก็ไม่รู้ จริง ๆ แล้วผมไม่อยากให้พ่อบอร์ดมาซูโจวเลย เพราะความที่ผมไม่ประสบความสำเร็จ ล้มเหลว ทำให้ผมรู้สึกผิดอย่างใหญ่หลวงทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้าแก
พ่อบอร์ดกำชับผมที่เงียบไม่พูดอีก "จำไว้ด้วยนะ รอกลับไปซ่อมท่อน้ำที่รั่วด้วย"
"จำได้ครับ"
พ่อบอร์ดพยักหน้า ตบบ่าผมเบา ๆ ก่อนไม่พูดอะไรอีก หันหลังเดินจากไป
มองแผ่นหลังพ่อบอร์ดที่เดินห่างออกไป ผมรู้ว่าแกอยากพูดอะไรกับผม แต่แกไม่ได้พูดออกมา แกไม่อยากให้ผมแบกรับความกดดันในใจมากเกินไป
ผมจุดบุหรี่ขึ้นตัวหนึ่ง ความรู้สึกห่อเหี่ยวที่ห้ามเท่าไหร่ก็ห้ามไม่อยู่ถาโถมเข้าใส่ไม่หยุด แค่วันนี้วันเดียว ฝางหยวนกับเหยียนเหยียนแต่งงานกัน เจี่ยนเวยกลายเป็นแฟนเซี่ยงเฉิน ส่วนผม...เอาเถอะ ไม่พูดถึงดีกว่า
ผมคิดว่า: ผมคงต้องกลับไปเก็บกระเป๋าแล้ว คืนวันพรุ่งนี้หามุมในเมืองนี้สักมุม ที่พอจะนอนได้ แต่อาจจะเอาชีวิตไม่รอด พักอาศัย
......
หมีไช่ขึ้นตึกก่อนผม ผมสูบบุหรี่จนหมดตัวหนึ่งถึงกลับขึ้นไป
เข้าบ้านมา ผมก็ไปหากล่องเครื่องมือ เปลี่ยนท่อน้ำที่รั่วตามที่พ่อบอร์ดบอก แล้วตรวจดูจุดอื่น ๆ อีกหน่อย ให้แน่ใจว่าไม่มีปัญหาอะไรแอบแฝงแล้ว ถึงกลับมาห้องของตัวเอง เก็บข้าวของ
หมีไช่ไม่รู้มายืนอยู่ตรงประตูห้องผมตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอถามผมว่า "เมื่อกี้ท่อน้ำที่รั่ว ซ่อมเสร็จหรือยัง"