หลังจากตื่นนอนล้างหน้าแปรงฟัน ยังไม่ทันได้กินข้าว ผมก็ส่งเรซูเม่อิเล็กทรอนิกส์ไปยังอีเมลที่หลี่เสี่ยวอวิ๋นให้ไว้
แน่นอนว่าผมไม่ได้ฝากความหวังทั้งหมดไว้กับการแนะนำของหลี่เสี่ยวอวิ๋น ตลอดทั้งวันนี้ผมยังคงวนเวียนไปตามบริษัทต่าง ๆ เริ่มกระบวนการสมัครงานที่ซ้ำซากจำเจ
หลังจากสมัครงานมาทั้งวัน ในที่สุดผมก็นั่งลงบนม้านั่งยาวที่จัตุรัสเผิงเฉิงท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดง แอบจุดบุหรี่ขึ้นมาตัวหนึ่ง มองดูน้ำพุที่พุ่งพล่านและฝูงชนที่เล่นสนุกอยู่ไม่ไกล ใจลอยไปชั่วขณะ
เจ้าหน้าที่ดูแลจัตุรัสคนหนึ่งสวมปลอกแขนสีแดงเดินผ่านไป ผมรีบซ่อนบุหรี่ไว้ข้างหลัง จนกระทั่งเธอเดินไปไกล จึงสูบอีกสองสามคำก่อนดับโยนทิ้งลงถังขยะ
หลังจากสงบลง ผมรู้สึกเบื่อนิดหน่อย ความคิดก็เลยกระจัดกระจายไป แม้แต่ตัวผมเองก็คาดไม่ถึงว่าหลังกลับมาที่ซวีโจวจะขยันขันแข็งหางานที่พอเลี้ยงครอบครัวให้ตัวเองได้ขนาดนี้ นี่ทำให้ผมตระหนักว่า บางทีผมอาจตัดสินใจแน่วแน่แล้วที่จะอยู่ในเมืองนี้ จากนั้นก็แต่งงานมีลูก ใช้ชีวิตครอบครัวที่มีความสุขพร้อมหน้าพร้อมตากัน
หลังจากนั่งพักครู่หนึ่ง ผมได้รับข้อความวีแชทจากหลี่เสี่ยวอวิ๋น เธอบอกว่าได้ยื่นเรซูเม่ให้กับผู้อำนวยการฝ่ายวางแผนของบริษัทเธอแล้ว ถ้าผมมีเวลาพรุ่งนี้ก็สามารถไปพูดคุยกันได้
ผมตอบข้อความกลับไปทันที บอกว่าไม่มีปัญหา
……
ตอนกลับถึงบ้าน พ่อบอร์ดกับแม่แต่งตัวเรียบร้อยดีแล้ว ยังไม่ทันได้เปลี่ยนรองเท้า แม่ก็พูดกับผมว่า "เจาหยาง อย่าเปลี่ยนรองเท้าเลย ไปกินข้าวกับเราข้างนอกเดี๋ยวนี้"