ค่ำคืนนั้นผมกับหลี่เสี่ยวอวิ๋นคุยกันยาวนาน บรรยากาศเป็นธรรมชาติกว่าตอนแรกพบมากนัก ถึงขั้นพูดคุยถึงเรื่องรักสมัยเรียนมหาวิทยาลัยของแต่ละฝ่าย ซึ่งทำให้เราทั้งคู่รู้สึกโศกเศร้าและถอนหายใจไปตามๆ กัน
หลี่เสี่ยวอวิ๋นจบจากมหาวิทยาลัยเหมืองแร่ในซวีโจวบ้านเรา แต่แฟนสมัยมหาวิทยาลัยเป็นคนเซี่ยเหมิน แม้จะรักกันมาก แต่สุดท้ายก็เลิกรากันเพราะปัญหาภูมิลำเนา
เมื่อพูดถึงช่วงเวลาที่ผมกับเจี่ยนเวยคบกัน ผมกลับรู้สึกหมดหนทางยิ่งกว่าหลี่เสี่ยวอวิ๋นเสียอีก ครั้งหนึ่งเพื่อความรัก ผมเคยไม่เกรงกลัวสิ่งใด ถึงขั้นตามใจเจี่ยนเวยไปอยู่เซี่ยงไฮ้กับเธอ ยอมทำงานและใช้ชีวิตที่นั่น แต่สุดท้ายก็หนีไม่พ้นชะตาต้องเลิกรา และจมอยู่กับความหดหู่อยู่นาน กว่าจะค่อยๆ เข้าใจว่าแท้จริงแล้วความรักที่งดงามนั้นเป็นเพียงชั่วขณะหนึ่ง และคนที่สามารถรักษาความงามนั้นไว้ได้นั้นมีไม่มากนัก
ท่ามกลางความรู้สึกร่วมกันของผมกับหลี่เสี่ยวอวิ๋น เวลาก็ล่วงเลยมาถึงสี่ทุ่ม ซึ่งใกล้ถึงเวลาต้องบอกลาแล้ว
เราสองคนยืนอยู่หน้าร้านอาหารญี่ปุ่น ผมหยิบเงิน 1,000 หยวนจากกระเป๋าส่งให้หลี่เสี่ยวอวิ๋น พร้อมเอ่ยขอโทษว่า "รู้สึกแย่จังที่วันแรกที่เรามาดูตัวกัน ผมก็ขอยืมเงินคุณเลย"
หลี่เสี่ยวอวิ๋นหัวเราะพลางรับเงินไปแล้วตอบว่า "มันก็แล้วแต่มุมมองของอีกฝ่ายนะ ตอนนั้นฉันก็คิดว่าคุณประหลาดดีเหมือนกัน แต่พอคิดดูอีกที เป็นเพราะคุณไม่ยึดติดกับพิธีรีตอง มีความเป็นชายชาตรีนั่นเอง"
ผมแกล้งพูดติดตลกว่า "ยืมเงินยังได้ความเป็นชายชาตรีอีกเหรอ งั้นคราวหน้าผมขอยืมมากกว่านี้แล้วกัน"
"ไม่ได้นะ ถ้าบ่อยเกินไป มันจะยิ่งพิสูจน์ว่าผู้ชายคนนั้นไม่มีความสามารถ ผู้ชายจะตกอับชั่วคราวได้ แต่อย่าตกอับตลอดไป จริงไหมเล่า" หลี่เสี่ยวอวิ๋นพูดกับผมด้วยสีหน้าจริงจัง