หมีไช่ขับรถพาฉันกลับมาที่บ้านเช่าของหลัวเปิ่น คืนนี้ฉันไม่ได้ดื่มมากเกินไป การบอกลาจึงดูเรียบง่ายขึ้น
หมีไช่ปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วพูดกับฉันว่า "ขอบคุณสำหรับมื้อค่ำคืนนี้นะ ร้านนั้นฉันชอบมาก"
"ชอบก็ไปบ่อย ๆ สิ แต่คราวหน้าอย่าพยายามเบี้ยวบิลล่ะ เดี๋ยวฉันพาพวกผู้ผดุงความยุติธรรมไปดักรุมกระทืบเธอที่ตรอกซอย" ฉันยิ้มพลางพูดหยอกล้อกับหมีไช่
"ถ้าฉันทำแบบนั้นจริง ๆ ฉันยินดีรับการพิพากษาจากพวกนายด้วยความเต็มใจ"
"เธอนี่รู้ตัวดีจริง!"
หมีไช่ไม่พูดอะไรต่อ เปิดประตูรถลงไป กวาดตามองหาแท็กซี่ที่ผ่านมา
ฉันลงรถตามไป ยืนข้างหมีไช่รอด้วย สักพักก็สะกิดเธอแล้วพูดติดตลกว่า "ขอลองปรึกษาอะไรสักหน่อยสิ"
"อะไรเหรอ?"
"ให้ฉันกลับไปเป็นเจ้าของบ้านให้เธออีกครั้ง เธอเป็นผู้เช่าผู้หญิงของฉัน โอเคมั้ย?"
"ข้อเสนอไม่สมจริงสุด ๆ! นายเพิ่งย้ายออกไปเองนะ"
"แต่ความคิดถึงห้องนั้นของฉันมันเพิ่มขึ้นทุกวัน!"
หมีไช่ตอบอย่างเด็ดเดี่ยวว่า "เก็บความคิดเพ้อเจ้อของนายไปซะ... ฉันไม่ได้ชอบให้ผู้ชายมาอยู่ในบ้านฉัน"
"แล้วก่อนหน้านี้เธอก็รับฉันไว้ไม่ใช่เหรอ?"
"ก็ตอนนั้นนายอ้อนวอนฉันอย่างน่าสมเพช"
"งั้นฉันขออ้อนวอนเธออย่างน่าสมเพชอีกรอบ"
หมีไช่ไม่แสดงท่ารำคาญการเซ้าซี้ของฉันเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป กลับพูดกับฉันด้วยความอดทนว่า "ผู้ชายผู้หญิงอยู่ด้วยกันลำบากจริง ๆ นะ เมืองใหญ่อย่างนี้มีทางเลือกตั้งมากมาย ทำไมต้องมาทำให้ฉันลำบากใจด้วย?"
"แล้วต่อไปเธอก็ไม่คิดจะอยู่กับแฟนเธองั้นเหรอ? ไม่ว่าใครจะมีชีวิตอยู่ ก็เลี่ยงไม่ได้ที่ผู้ชายผู้หญิงจะอยู่ด้วยกันสักวัน"
หมีไช่ยิ้มบาง ๆ ตอบว่า "นายพูดถูก ดังนั้นฉันจะอยู่ด้วยกับแฟนของฉันเท่านั้น ไม่ใช่นาย"