น้ำในบ่อน้ำพุไหลลดหลั่นลงมาตามประติมากรรมขนาดใหญ่ราวกับน้ำตก ฉันกับหมีไช่และเจี่ยนเวย สามคนที่อยู่ด้วยกันอย่างประหลาด มองหน้ากันท่ามกลางเสียงน้ำไหล ต่างไม่ยอมทำลายความเงียบในทันที
ในที่สุดเจี่ยนเวยก็ยิ้มและพูดกับฉันว่า "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ เจาหยาง"
"อืม" ฉันตอบเพียงคำเดียว กลัวว่าถ้าพูดมากไปเธอจะได้ยินเสียงที่สั่นเทา ยิ่งกลัวว่าเธอจะรู้ว่าฉันกลัว
เจี่ยนเวยเพียงยิ้มกับคำตอบของฉัน แล้วมองไปที่หมีไช่ถามว่า "แฟนเธอเหรอ"
ฉันเพิ่งรู้ตัวว่ายังจับหมีไช่ไว้แน่น ไม่ได้สนใจที่จะปล่อย คิดในใจว่า: ถ้าหมีไช่เป็นแฟนฉันจริง ๆ ก็คงพอจะพิสูจน์ได้ว่าหลายปีที่เลิกกับเจี่ยนเวย ฉันก็ใช้ชีวิตได้ดีทีเดียว อย่างน้อยก็ไม่ได้ตายอย่างโดดเดี่ยว
ด้วยสัญชาตญาณ ที่ไม่อยากให้เจี่ยนเวยเห็นสภาพตกอับของฉัน ฉันจึงพยักหน้าให้เธอแล้วพูดว่า "ใช่แล้ว เป็นแฟนฉัน"
พูดจบก็มองหมีไช่ที่อยู่ข้าง ๆ อย่างประหม่า กลัวว่าเธอจะทำให้ฉันกลายเป็นตัวตลก
หมีไช่ขมวดคิ้วและเงียบ ดูเหมือนจะปล่อยฉันไป แต่ก็เหมือนไม่เต็มใจจะพลาดโอกาสแก้แค้น
ฉันรีบพูดกับหมีไช่ว่า "บริษัทมีเรื่องด่วนต้องรีบไปจัดการไม่ใช่เหรอ ไปเถอะ เดี๋ยวฉันกลับไปอธิบายให้เพื่อนฟัง พวกเขาคงเข้าใจ"
หมีไช่สะบัดมือฉันออก ดูเหมือนอยากไปจากที่นี่เสียเหลือเกิน เธอไม่พูดอะไรเลย หันหลังเดินกลับไปที่รถ
คิวเซเว่นสีแดงแล่นผ่านฉันไปอย่างเฉียดฉิว กระแสลมปะทะตัว สัมผัสได้ถึงไอความโกรธของหมีไช่ที่แผ่ออกมา ดูท่าคราวนี้ฉันคงทำให้เธอโมโหจริง ๆ
น้ำพุดังกึกก้อง ที่นี่เหลือเพียงฉันกับเจี่ยนเวย ฉันจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบเข้าปอดลึก ๆ แล้วทำเป็นบ่นอย่างช่วยไม่ได้ "เฮ้อ เธอน่ะงานยุ่งตลอดเลย…"
"งั้นเหรอ แต่แฟนเธอนี่ดูดีทีเดียวนะ"
"อะไรที่ว่าดูดี ก็ต้องดีอยู่แล้วสิ!" ฉันยืดตัวตรงและแก้คำพูดของเจี่ยนเวยอย่างไม่พอใจ