ครู่ต่อมา หมีไช่ก็มาส่งฉันถึงที่พักของหลัวเปิ่น วันนี้ฉันจะใช้ชีวิตในห้องใต้หลังคาเล็กๆ สิบตารางเมตรนี้
ฉันยังคงมึนงง ตรงดิ่งไปที่เตียง แล้วก็สะลึมสะลือ
ในขณะที่เปลือกตาปรือๆ ฉันเห็นหมีไช่กำลังง่วนอยู่ เธอเจอกาต้มน้ำไฟฟ้า ต้มน้ำร้อน แล้วก็ลงไปข้างล่าง ครู่ต่อมาเธอซื้อนมผงและน้ำผึ้งกลับมา ชงนมน้ำผึ้งให้ฉันแก้วหนึ่ง
“อย่าเพิ่งหลับนะ ดื่มนมก่อน”
ฉันไม่อยากขยับตัวเลย พูดอ้อแอ้ว่า “วางไว้ตรงนั้นก่อน เดี๋ยวฉันดื่ม”
“เดี๋ยวก็เย็นหมด”
ฉันฝืนตัวเองลุกขึ้นนั่งบนเตียง หมีไช่ยื่นนมให้ฉัน ส่วนเธอนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามมองฉัน
นมที่เพิ่งชงร้อนมาก ฉันดื่มช้าๆ หมีไช่เร่งฉันอีก “คุณรีบดื่มเถอะ ดื่มเสร็จฉันจะได้เก็บของแล้วก็ไป”
“ไม่มีอะไรต้องเก็บหรอก ถ้าคุณรีบก็ไปก่อนเลย”
“ล้างแก้ว แล้วก็รินน้ำร้อนให้คุณอีกแก้ว เผื่อคุณหิวน้ำจะได้ดื่ม” หมีไช่พูด
“คุณทำดีกับฉันขนาดนี้ทำไม” ฉันพูดแล้วดื่มนมคำใหญ่ แต่กลับร้อนจนกลืนไม่ลง
หมีไช่ถามกลับด้วยความแปลกใจ “ก็แค่ชงนมให้คุณแก้วเดียว นี่ถือว่าดีกับคุณมากแล้วเหรอ”
ใช่แล้ว! หมีไช่ก็แค่ช่วยชงนมให้ฉันง่ายๆ แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าเธอดีกับฉันมาก?
นานทีเดียว ฉันถึงได้ตระหนักว่า ฉันโดดเดี่ยวมานานเกินไป และไม่มีผู้หญิงอยู่เคียงข้างนานเกินไป ทุกครั้งที่ดื่มเหล้ามากแค่ไหน ก็แค่อ้วกเอง อ้วกแล้วอ้วกอีก อ้วกไม่ไหวก็ซุกหัวนอน มีที่ไหนจะมีผู้หญิงชงนมให้ฉันสักแก้ว
ในที่สุดก็ดื่มนมหมดแก้ว หมีไช่ล้างแก้วแล้วรินน้ำเปล่าให้ฉันอีกแก้ว คราวนี้เธอไม่เร่งให้ฉันดื่ม วางไว้บนโต๊ะข้างเตียงแล้วพูดว่า “น้ำแก้วนี้วางไว้ คุณหิวน้ำก็ดื่ม”