หลังจากส่งหมีไช่กลับไปแล้ว ฉันก็กลับเข้ามาในห้อง ดื่มไวน์แดงที่เหลือจนหมดไม่เหลือสักหยด จากนั้นจุดบุหรี่ตัวหนึ่งแล้วเอนตัวลงบนโซฟา สูบอย่างหนักหน่วง ในใจยังคงวนเวียนถึงภาพตอนที่ฉันถามหมีไช่ว่าเรานับเป็นเพื่อนกันได้ไหม ฉันรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยว่าทำไมตัวเองถึงถามเช่นนั้น และการถามเช่นนี้มีความหมายอะไร?
คิดอยู่นานก็ยังไม่เข้าใจ บางทีอาจเหมือนกับเหตุผลที่ว่าคนใกล้ตายคำพูดก็จริงใจขึ้น แม้ที่ผ่านมาฉันจะไม่แคร์ว่าหมีไช่จะมองฉันอย่างไร แต่เมื่อถึงเวลาต้องจากไปจริงๆ กลับอยากทิ้งความประทับใจดีๆ ไว้ให้หมีไช่บ้าง ถึงแม้จะไม่ได้เป็นเพื่อน ก็ไม่อยากให้เธอนึกถึงฉันแล้วเชื่อมโยงแต่กับคำหยาบคาย ไร้ยางอาย และต่ำทรามแบบนั้น
หลังจากอาบน้ำล้างหน้า ฉันก็ค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นจากความเลื่อนลอยหลังดื่มเหล้า จึงฉวยโอกาสตอนที่ยังสติดีเก็บข้าวของสัมภาระของตัวเอง
ในสัมภาระของฉันยังมีกีตาร์ตัวที่เจี่ยนเวยให้ฉันอยู่อีก ฉันหาผ้าสะอาดมาเช็ดซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเช็ดเอาความเจ็บปวดของความรักออกมา เช็ดเอาบาดแผลของความทรงจำออกมา ฉันรู้สึกเศร้าอยู่บ้าง
ถ้ามีความรักสักครั้งที่สามารถคงอยู่ชั่วนิรันดร์โดยไม่คำนึงถึงวัตถุคงจะดีเพียงใด ถ้าเป็นเช่นนั้น ป่านนี้ฉันกับเจี่ยนเวยอาจแต่งงานกันไปแล้วก็ได้ ที่จริงฉันไม่กลัวการแต่งงานเลยสักนิด เพราะฉันรักเจี่ยนเวย การได้อยู่กับผู้หญิงที่ตนรักอย่างแท้จริง ไม่ว่านานแค่ไหนก็ไม่รู้เบื่อ
จำได้ว่า ในวันที่เลิกรากัน ฉันคิดถึงเธอทุกขณะจิต อยากบอกเธอว่า “ขอให้จำไว้เสมอว่าฉันยืนรอเธออยู่ที่ปลายขอบฟ้า” แต่หนึ่งเดือน หนึ่งปี วกวนเช่นนี้ ฉันก็ไม่เคยได้รับการตอบรับ จากนั้นฉันจึงเริ่มใช้เบียร์และผู้หญิงมาปล่อยชีวิตให้เน่าเฟะ ส่วนกีตาร์ตัวที่เธอให้ฉัน กลับอยู่เป็นเพื่อนฉันในรูปลักษณ์ไม่เปลี่ยนแปลง