ไม่นานเด็กหนุ่มก็กลับมา น้ำเสียงตื่นเต้นจนปิดไม่มิด พูดกับฉันว่า "พี่ไม่ได้โกหกฉันจริง ๆ ด้วย สวยสุดยอดเลย!"
ฉันยิ้มแล้วว่า "งั้นเล่าสิว่าเธอหน้าตาเป็นไง ฉันจะได้ดูว่านายจำผิดคนหรือเปล่า"
"ก็ผมยาวประบ่าอย่างที่พี่บอกนั่นแหละ ใส่ชุดสีม่วงเทา แล้วก็สวยมาก แต่ดูไม่ค่อยอยากคุยกับใคร ยังไงฉันก็ยัดจดหมายให้นางได้แล้วนะ!"
ฉันพยักหน้า พลางหยอกถาม "งั้นนายว่าไหม ฉันจะจีบเธอติดไหม?"
เด็กหนุ่มทำท่าจริงจังมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า "ฉันว่าลุ้นยาก!"
"นั่นสินะ... ไปโรงเรียนเถอะ ระวังสายนะ!" ฉันยิ้มพลางตบบ่าเด็กหนุ่ม
เด็กหนุ่มทิ้งท้ายไว้หนึ่งประโยคว่า "ขอให้โชคดีนะ" แล้วก็รีบวิ่งไปยังป้ายรถเมล์ที่ไม่ไกล
ท่ามกลางละอองฝนในฤดูใบไม้ร่วง ฉันดึงกระเป๋าสะพายข้างที่แทบจะเลื่อนตกจากไหล่ขึ้นมา เงยหน้ามองป้ายโฆษณาขนาดยักษ์ของศูนย์การค้าจัวเหม่ย ในใจอวยพรเงียบ ๆ ให้หมีไช่ผ่านพ้นวิกฤติครั้งนี้ไปได้อย่างปลอดภัย และสิ่งที่ฉันทำเพื่อเธอได้ก็มีเพียงเท่านี้
...
กลับมาถึงห้างเป่าลี่ไป๋ฮั่ว ฉันสงบนิ่งมาก ทำงานอย่างสงบ ร่วมประชุมแลกเปลี่ยนที่ฝางหยวนจัดขึ้นอย่างสงบ สื่อสารกับเพื่อนร่วมงานอย่างสงบ ความสงบของฉันมาจากการที่ฉันมองเห็นผลลัพธ์ของตัวเองแล้ว ฉันจึงเตรียมใจไว้สำหรับทุกสิ่งอย่างเต็มที่แล้ว รอให้แผนโปรโมชันครั้งนี้จบลง ฉันก็จะลาออกจากเป่าลี่ไป๋ฮั่ว อาจจะอยู่ในซูโจวหางานใหม่ต่อ หรือไม่ก็กลับไปเมืองที่ฉันเคยเกิด ให้พ่อบอร์ดหาตำแหน่งงานในหน่วยงานของท่านให้ แล้วใช้ชีวิตอย่างสงบเรียบง่ายไปชั่วชีวิต