มาถึงศูนย์การค้าจัวเหม่ย ฉันเดินเข้าร้านกาแฟชื่อ "คาเฟ่ทะเล" แต่ไม่ได้สั่งอะไร เพราะที่นี่เป็นร้านกาแฟธีมทะเลที่ต้องจ่ายเงินก่อน เครื่องดื่มข้างในแพงมาก ฉันก็เลยต้องรอให้หมีไช่มาก่อน
หาที่นั่งว่าง ส่งชื่อร้านกาแฟให้หมีไช่ทางข้อความ แล้วหยิบนิตยสารแฟชั่นมาอ่านฆ่าเวลา แก้เบื่อ ผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ท้องฟ้าเริ่มมืดลง แสงไฟหลากสีที่ค่อยๆ สว่างขึ้นทำให้เมืองที่ถูกฝนฤดูใบไม้ร่วงโปรยปรายดูเลือนราง ฉันวางนิตยสารลง ใจลอยฟังเสียงฝนกระทบกระจก...
ไม่รู้ว่าหมีไช่เดินเข้ามาในร้านตอนไหน เธอนั่งลงตรงข้ามฉัน มองโต๊ะที่ว่างเปล่าแล้วถามว่า "ทำไมไม่สั่งอะไรดื่มล่ะ"
"ก็ต้องจ่ายเงินก่อนนี่นา แพงชะมัด ชาอู่หลงกาเดียวตั้ง 200 กว่าบาท เจ้าของร้านนี่ใจดำจริงๆ เลย!"
หมีไช่ไม่สนใจคำบ่นของฉัน เธอเรียกพนักงานเสิร์ฟ สั่งชาอู่หลงให้ฉัน และสั่งคาปูชิโน่ให้ตัวเอง
ฉันค่อยๆ ลิ้มรสชาราคา 200 กว่านี้ แต่ก็ชิมไม่ออกว่ารสชาติดียังไง เลยแน่ใจว่าเจ้าของร้านคือพ่อค้าหน้าเลือด แต่ไม่ได้คิดว่าตัวเองบริโภคต่ำไป
ดื่มชาไปถ้วยหนึ่ง จึงมองหมีไช่ที่กำลังใช้ช้อนคนกาแฟแล้วถามว่า "ดูเธอไม่ค่อยสดใสเลยนะ ช่วงนี้เหนื่อยมากเหรอ"
"ก็เหนื่อยหน่อยๆ!" หมีไช่พูดพลางเอามือนวดขมับโดยไม่รู้ตัว
ฉันเลิกคิ้วยิ้ม "นั่นไง เอาหินทุบเท้าตัวเองชัดๆ ว่ามั้ย เธออุตส่าห์วางแผนไล่ฉันออกมาทำไมกัน เหนื่อยขึ้นมาก็บอกสิ ฉันยังมีความสามารถดูแลชีวิตประจำวันเธอได้นะ รับรองปรนนิบัติเธอให้สุขสบาย"