หลังจากลังเลอยู่สักพัก สุดท้ายฉันก็ไม่ได้ดูแผนดำเนินงานของจัวเหม่ยที่หมีไช่วางทิ้งไว้บนโต๊ะกาแฟ อาจจะพูดได้ว่าฉันไม่ใช่คนเปิดเผยตรงไปตรงมา แต่ก็ไม่อยากทำเรื่องลับๆ ล่อๆ แบบนั้น ฉันคอยเตือนตัวเองเสมอว่าต้องรู้เส้นแบ่งของการมีชีวิตอยู่ ฉันจะไม่ใช้วิธีการที่เกือบจะเป็นการขโมยเพื่อทำร้ายหมีไช่และศูนย์การค้าจัวเหม่ยของเธอเพียงเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง
ในห้องน้ำมีเสียงเครื่องซักผ้าปั่นดังขึ้นมา สักครู่หมีไช่ก็เดินออกมาจากห้องน้ำ กลับมานั่งบนโซฟา หยิบแผนดำเนินงานรายเดือนนั่นขึ้นมาดูอีกครั้ง แต่กลับทำเหมือนฉันที่นั่งอยู่ข้างๆ เป็นอากาศธาตุตลอดเวลา
ฉันรู้สึกเหมือนไม่มีตัวตน จึงพูดกับหมีไช่อีกครั้งว่า "จริงสิ เมื่อวานฉันยังเอาชุดเครื่องนอนมาจากห้องคุณอีกชุดหนึ่ง คุณคงไม่ให้ฉันนอนบนเตียงคุณหรอกนะ แบบนั้นคุณคงขยะแขยงกว่าเดิมอีก ดังนั้นฉันว่าเรื่องนี้คุณคงไม่โกรธหรอกนะ"
"ไม่โกรธ คุณเอาไปใช้เถอะ" หมีไช่พูดอย่างไม่ใส่ใจ
จู่ๆ เธอก็เปลี่ยนท่าที ทำให้ฉันรู้สึกเก้อเขินขึ้นมา รู้สึกว่าก่อนหน้านี้ตัวเองรังแกเธอ แม้ว่าเธอจะเป็นซีอีโอของจัวเหม่ย แต่สุดท้ายก็เป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่ง การกระทำต่างๆ ก่อนหน้านี้ของฉันขาดความสง่างามแบบลูกผู้ชายไปบ้าง
"ฉันไปนอนก่อนแล้วนะ คุณก็พักผ่อนเร็วๆ เถอะ อย่าอยู่ดึกเกินไป" ฉันลดเสียงลง พูดกับหมีไช่
"อืม ซักผ้าเสร็จแล้วจะนอน"
...
กลับมาถึงห้องของตัวเอง ฉันรู้สึกดีใจราวกับได้ของที่หายไปกลับคืนมา ในที่สุดฉันก็สามารถอยู่ในห้องที่เคยอยู่มานานกว่าสองปีนี้ได้อย่างเต็มภาคภูมิอีกครั้ง ขอบคุณฟ้าดินที่เมตตาฉัน ขอบคุณความหน้าด้านที่ยืนกรานของตัวเอง ขอบคุณความใจดีของหมีไช่