ฉันกับถงไห่โจวเลือกร้านบะหมี่ สั่งคนละชามแล้วเริ่มกิน กินไปพลาง ฉันก็พูดกับเขาไปพลาง "ชื่อสามพยางค์ของนายนี่เรียกแล้วเหนื่อยชะมัด ฉันขอทำให้มันง่ายลงหน่อยละกัน"
"ตามสบาย แต่อย่าไปเปลี่ยนแซ่ฉันก็พอ"
ฉันคิดนิดหน่อย แล้วบอก "ได้ ไม่เปลี่ยนแซ่ ต่อไปก็เรียกนายว่าถงจื่อแล้วกัน"
เขาพยักหน้า "ดี เรียกถงจื่อก็ถงจื่อ ยังไงก็ชายบริสุทธิ์อยู่แล้ว"
ฉันยิ้ม การอยู่กับคนแบบนี้มันสบายใจ เพราะเขาไม่ถือสาเรื่องล้อเล่น
ถงจื่อยัดบะหมี่เข้าปากอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็กินหมดทั้งชาม แล้วเร่งฉัน "พี่หยาง รีบกินเถอะ ตอนนี้เธอคงไปที่นั่นแล้ว ปกติจะนั่งแค่ครึ่งชั่วโมงก็กลับ"
"นี่นายศึกษามาดีนี่!"
ถงจื่อพยักหน้าอย่างภูมิใจ
ฉันถามต่อ "แล้วนายเคยไปจีบเธอมั้ย"
ถงจื่อรีบส่ายหัว "ไม่เคยเลย แค่เข้าใกล้ระยะสิบเมตร ขาผมก็สั่นแล้ว!"
"มิน่าถึงยังไม่เสียความบริสุทธิ์เลย!"
"นายก็เป็นชายบริสุทธิ์ไม่ใช่รึไง?...พูดเหมือนนายกล้าไปจีบเธอแน่ะ"
"ชายบริสุทธิ์ของฉันกับของนายมันคนละประเภทกัน"
"ฟังแล้วเข้าใจยากจัง!"
ฉันตบบ่าถงจื่อพลางยิ้ม "งี้แล้วกัน เดี๋ยวถ้าฉันพูดกับเธอได้สักประโยค นายเลี้ยงข้าวฉันมื้อนึง ตกลงมั้ย"
"แล้วถ้านายไม่กล้าล่ะ"
"ค่ากินค่าอยู่ของนายเดือนนี้ฉันออกให้หมด"