ฉันเก็บโทรศัพท์กลับเข้าไปในกระเป๋าตัวเอง แล้วถามหมีไช่ที่กำลังพิจารณาตุ๊กตาหิมะอยู่ว่า "วันนี้ตอนเที่ยงเธอว่างไหม"
"มีธุระอะไรหรือเปล่า"
"เพื่อนเลี้ยงข้าว ถ้าว่างก็ไปด้วยกันเถอะ"
"ฉันไม่อยากไป" หมีไช่ปฏิเสธฉันอย่างคาดไม่ถึง
ฉันไม่ละความพยายาม "ไปด้วยกันเถอะ ยังไงวันนี้ก็สุดสัปดาห์ ถือว่าไปผ่อนคลายก็แล้วกัน"
"งานสังสรรค์แบบนี้สำหรับฉันถือเป็นการผ่อนคลายไม่ได้หรอก ฉันกับพวกเขาไม่สนิทกัน"
ฉันรีบบอก "ฝางหยวนกับเหยียนเหยียนเธอก็รู้จักทั้งคู่ ไม่นับว่าเป็นคนแปลกหน้าแล้วนะ!"
หมีไช่พลันเข้าใจ ว่า "งั้นต้องมีแฟนเก่าของนายอยู่ด้วยแน่เลย คิดจะใช้ฉันเป็นเกราะกำบังอีกแล้วสินะ"
ฉันพูดอย่างเปิดเผยว่า "ใช่แล้ว แต่ละครั้งที่เผชิญหน้ากับเธอตามลำพัง ในใจก็รู้สึกแย่เป็นพิเศษ!"
"เพราะนายยังลืมเธอไม่ลง แต่ฉันพอเข้าใจความรู้สึกนายได้นะ ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่ใช่แฟนของนาย เป็นแบบนี้ซ้ำๆ หลายครั้ง ฉันเองก็รู้สึกกระอักกระอ่วนเหมือนกัน!" ครั้งนี้หมีไช่ให้เหตุผลการปฏิเสธที่จริงจังพอตัว
"เธอจะไม่ไปก็ได้ แต่ฉันขอประกาศว่า ฉันไม่ได้รักเธอแล้ว ที่ทำใจรู้สึกแย่ก็เพราะ..." จู่ๆ ฉันก็พูดต่อไม่ถูก เพราะหาข้ออ้างที่ฟังขึ้นสำหรับความรู้สึกแย่ในใจไม่ได้
หมีไช่จ้องฉันแล้วถามว่า "หืม ทำไมในใจถึงยังรู้สึกแย่อีกล่ะ"
ฉันตอบไม่ออกอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็ว่า "บนโลกนี้ไม่ใช่ทุกเรื่องจะอธิบายได้ชัดเจน ยังไงๆ ฉันก็ไม่รักเธอแล้ว... ตอนนี้ฉันอยากมองว่าเธอเป็นเพื่อนคนหนึ่งมากกว่า"