เช้าวันรุ่งขึ้น ขณะที่ฉันยังคงจมอยู่ในห้วงฝัน แม่ก็มาปลุกฉัน ฉันงัวเงียบ่นว่า "แม่ครับ นี่มันกี่โมงกัน! ปลุกผมแล้ว ให้ผมนอนต่ออีกหน่อยเถอะ"
"อย่านอนต่อเลย แม่ถามอะไรหน่อย"
"อย่าถามเลยครับ ผมบอกแล้วว่าผมกับสาวคนนั้นไม่เกี่ยวกัน ไม่เกี่ยวกันจริงๆ" ฉันหาวหวอดใหญ่ หลับตาลงแล้วนอนต่อบนเตียง
"แม่ถามว่าสาวคนนั้นชอบกินอะไร ไหนแกบอกว่าวันนี้เธอจะมาเป็นแขกบ้านเราไง แม่จะได้ไปซื้อกับข้าวเดี๋ยวนี้"
"ก็ซื้อรากบัว พริกหวาน กลูเตนข้าวสาลี กุ้งแม่น้ำ แล้วก็ทำไก่ผัดพริกอะไรพวกนั้นก็พอครับ"
"นั่นมันของที่แกชอบกินทั้งนั้นเลยนี่"
"คนหนุ่มสาวรสนิยมคล้ายๆ กันแหละครับ แม่จัดการตามสบายก็พอ"
"เรื่องนี้ปล่อยปละละเลยไม่ได้นะ..."
ยังไม่ทันที่แม่จะพูดจบ ฉันก็แทรกขึ้นว่า "แม่ไปซื้อเถอะครับ เธอต้องชอบแน่ๆ"
ในที่สุดแม่ก็เลิกบ่น คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามฉันว่า "แกโทรไปถามสาวคนนั้นบ้างหรือยังว่ากินข้าวเช้าหรือยัง"
"แม่ครับ เราอยู่คนละยุคกัน อย่าเอานิสัยของแม่มาใช้กับผมเลย เธอตื่นหรือยังก็ไม่รู้ แม่ไปซื้อกับข้าวมาก่อนเถอะ"
"แกก็รำคาญที่แม่บ่นทั้งวัน แม่ก็หวังดีกับแกทั้งนั้น รีบโทรไปถามสาวคนนั้นหน่อย แล้วถามด้วยว่าเธอจะมาเมื่อไหร่ แกจะได้ไปรับ"
"ที่แม่ว่ามาผมทำตามหมด ขอให้ผมนอนต่ออีกหน่อยนะครับ ได้ไหม แค่แป๊บเดียว" ฉันอ้อนวอน
"เรื่องที่แม่บอกเมื่อกี้อย่าลืมเด็ดขาด ได้ยินไหม"
ฉันรีบพยักหน้ารับ แม่ก็พร่ำบ่นอีกสองสามประโยค แล้วถึงออกจากห้องไป