หลังจากการเดินทางยาวนานถึง 6 ชั่วโมง ในที่สุดฉันก็มาถึงซวีโจว บ้านเกิดที่ห่างหายไปเนิ่นนาน จำได้ว่าครั้งก่อนกลับมาตอนปลายปีที่แล้ว และพริบตาเดียวก็ผ่านไปกว่าครึ่งปีแล้ว
ถือสัมภาระเดินออกมาจากสถานีรถไฟ แสงแดดยามบ่ายส่องจนฉันลืมตาไม่ขึ้น อากาศยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นที่คุ้นเคย กลิ่นเฉพาะของซวีโจวเท่านั้น
บริเวณลานหน้าสถานีรถไฟ ฉันไหลตามฝูงชนที่แออัดไปยังแผงผลไม้ที่ตั้งเรียงรายอยู่ริมทาง เปิดกระเป๋าสตางค์ดู ในนั้นเหลือเงินเพียง 100 กว่าหยวน และเงินก้อนสุดท้ายนี้ก็คือทรัพย์สินทางวัตถุทั้งหมดที่ฉันสะสมได้ตลอดระยะเวลากว่า 2 ปีที่อยู่ซูโจว
ฉันซื้อผลไม้มาหน่อย แล้วก็ซื้อบุหรี่อีก 2 ซอง ผลไม้เอาไว้ให้พ่อบอร์ดกับแม่ ส่วนบุหรี่ก็เก็บไว้สูบเองตามเดิม
ถือผลไม้ สูบบุหรี่ สะพายสัมภาระ พร้อมด้วยเงินที่เหลือเพียง 36 หยวน เดินเลียบข้างทางซ้ายมุ่งหน้าไปยังป้ายรถเมล์ สิ่งเหล่านี้คือทุกอย่างที่ฉันพอจะหยิบยื่นให้แม่กับพ่อบอร์ดได้อย่างเต็มภาคภูมิ
……
หลังจากสั่นคลอนอยู่บนรถเมล์ 20 นาที ในที่สุดฉันก็มายืนอยู่หน้าประตูบ้าน ยกมือขึ้นถึง 2 ครั้งแต่กลับไม่กล้ากดออดหน้าประตู เพราะไม่รู้จะเผชิญหน้าอย่างไร และไม่รู้จะอธิบายว่าทำไมตัวเองถึงกลับมา
"เจาหยาง?" เสียงเรียกที่ไม่แน่ใจว่าใช่ฉันหรือเปล่าดังขึ้นข้างหูทันที
ฉันหันกลับไปมอง แม่กำลังยืนถือตะกร้าผักอยู่ข้างหลัง ท่านต้องไปซื้อผักลดราคาช่วงบ่ายที่ซูเปอร์มาร์เก็ตมาแน่ๆ