ตอนเที่ยงประมาณสิบเอ็ดโมงครึ่ง ฉันกับหมีไช่มาถึงบ้านฉัน คุณแม่มาเปิดประตู หมีไช่ยื่นของขวัญที่ซื้อให้คุณแม่ พลางกล่าวว่า “คุณน้า เมื่อวานรีบร้อนเลยไม่มีเวลาเตรียมของขวัญมาให้คุณน้าและคุณลุง รู้สึกเกรงใจมากเลยค่ะ หวังว่าของพวกนี้จะถูกใจนะคะ”
คุณแม่ยิ้มปากฉีกถึงหู แต่ก็เกรงใจตอบกลับว่า “ชอบจ้ะ ชอบทั้งนั้น แค่หนูมาเยี่ยม คุณน้ากับคุณลุงก็ดีใจมากแล้ว ไม่ต้องสิ้นเปลืองขนาดนี้หรอก”
หมีไช่ยิ้ม คุณแม่จึงรีบต้อนรับอย่างอบอุ่นให้หมีไช่เข้าไปนั่งข้างใน
เข้าบ้านมา หมีไช่เกรงใจไปทักทายพ่อบอร์ดที่กำลังทำกับข้าวในครัวอีก จากนั้นถึงมานั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น
ฉันหยิบนิตยสารเล่มหนึ่งให้หมีไช่ฆ่าเวลาก่อนกินข้าว ส่วนตัวเองก็นั่งข้างเธอ หยิบอีกเล่มมาอ่านบ้าง
ไม่นาน คุณแม่กับพ่อบอร์ดก็เรียกพวกเราไปกินข้าว ฉันกับหมีไช่วางนิตยสารในมือ ดึงเก้าอี้ออกนั่ง ทั้งสองเว้นระยะห่างกันเป็นธรรมชาติ ไม่มีความใกล้ชิดแบบคู่รักเลยแม้แต่น้อย เพราะเราคาดเดาได้ว่า เดี๋ยวตอนกินข้าว พ่อบอร์ดกับคุณแม่ต้องซักถามเราแน่
เหมือนดั่งคาด เมื่อฉันกับหมีไช่เพิ่งจิบน้ำผลไม้แล้วเริ่มคีบอาหาร คุณแม่ก็สำรวจหมีไช่พลางถามว่า “หนูจ๊ะ หนูรู้จักกับเจาหยางบ้านเราได้ยังไง”
หมีไช่มองฉัน ยิ้มแล้วตอบว่า “คุณน้า เมื่อก่อนเจาหยางเคยเช่าห้องในซูโจว แล้วห้องนั้นถูกฉันซื้อต่อค่ะ เราเลยได้รู้จักกัน”