กลับมาถึงที่พัก เปิดประตูห้องออก ก็ต้องแปลกใจที่พบหมีไช่อยู่ในห้อง เธอถือเอกสารปึกหนึ่งอยู่ในมือ
ฉันถามด้วยความประหลาดใจ: “เธอกลับมาได้ยังไง ไม่ใช่ว่าจะไปอยู่ที่นั่นแล้วหรอกเหรอ”
“กลับมาเอาเอกสาร”
“อ้อ” ฉันตอบรับอย่างอ่อนล้า แล้วเดินตรงไปยังห้องของตัวเอง
หมีไช่มองฉันพลางถามว่า: “เธอเป็นอะไรไป ดูท่าทางห่อเหี่ยวมากเลยนะ”
“ห่อเหี่ยวเหรอ แค่เหนื่อยนิดหน่อยน่ะ!” ฉันตอบส่งๆ ไป
หมีไช่ยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาแล้วพูดว่า: “ตอนนี้เที่ยงครึ่งแล้ว เป็นเวลากินข้าวเที่ยงพอดี เธอเหนื่อยไม่ถูกเวลานะ!”
ฉันมองหมีไช่แวบหนึ่ง แต่ไม่ได้ตอบอะไร เดินต่อไปยังห้องตัวเอง แต่ไม่คิดว่าหมีไช่จะวางเอกสารในมือลงบนโต๊ะเล็ก แล้วเดินตามฉันเข้ามาในห้องด้วย
“เธอมาห้องฉันทำไม”
ด้วยตรรกะที่หมีไช่ถนัด ฉันนึกว่าเธอจะตอบว่า “เธอก็ไม่ได้เข้าห้องฉันน้อยเหมือนกัน” แต่ไม่เลย เธอกลับถามว่า: “ดูเหมือนเธอจะมีเรื่องหนักใจมาก! เป็นเพราะเรื่องบาร์ของเยว่เหยากับหนี้สินของเธอใช่ไหม”
“ซีซีแม้แต่เรื่องนี้ก็บอกเธอด้วย!” ฉันอุทานออกมา ฉันคิดว่าซีซีแค่บอกหมีไช่ว่าฉันกลับมาซูโจวเพราะเยว่เหยา แต่ไม่คิดว่าเธอจะบอกเรื่องที่เยว่เหยาติดหนี้เงินกู้นอกระบบด้วย ดูท่าเธอกับหมีไช่คงจะสนิทกันจนเป็นเพื่อนซี้ที่คุยกันได้ทุกเรื่องเสียแล้ว
หมีไช่มองฉันอยู่นาน แล้วพูดกับฉันว่า: “ถ้าเธอต้องการความช่วยเหลือก็บอกฉันได้นะ ฉันคิดว่าฉันพอจะช่วยได้”
หลังจากที่เธอพูดจบ ฉันก็มองเธอ เงียบไปครู่หนึ่งแล้วเปลี่ยนเรื่องถามว่า: “เธอได้เอกสารแล้ว ยังไม่ไปทำงานอีกเหรอ ……”