ในค่ำคืนนั้น ฉันกับเจี่ยนเวยแทบจะหยุดพูดคุยกันโดยสิ้นเชิง จนกระทั่งฉันรู้สึกอยากสูบบุหรี่ขึ้นมาอีกครั้ง จึงได้เอ่ยกับเธอว่า: "ขอไฟหน่อย"
"อย่าสูบเลย"
ฉันไม่ได้พูดอะไร เงยหน้าขึ้นมองไปบนท้องฟ้า เจี่ยนเวยรู้สึกงุนงงเล็กน้อยจึงมองตามฉันไปบนท้องฟ้า ฉันฉวยโอกาสนั้นดึงไฟแช็กมาจากมือของเธอ จุดบุหรี่อย่างใจเย็น สูบมันอย่างเนิบนาบ แล้วจึงพ่นอารมณ์ยุ่งเหยิงในใจออกไปพร้อมกับกลุ่มควัน
เจี่ยนเวยไม่ถือสากับฉัน เธอใช้สองมือโอบกอดเข่าของตัวเอง หลังจากนั้นนานจึงถามฉันว่า: "เจาหยาง ยังจำได้ไหมว่าเรารู้จักกันได้ยังไง?"
"จำได้..." ฉันพูดไปพลางสูดควันบุหรี่เข้าปอดลึก ๆ ภาพตอนที่เราพบกันครั้งแรกก็ลอยขึ้นมาในความคิด ตอนนี้เมื่อหวนนึกถึง มันกลับเป็นเหมือนเพียงความฝันที่ห่างไกล
เจี่ยนเวยกลับยิ้มแล้วพูดกับฉันว่า: "เหมือนกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานเลยนะ"
ฉันมองเจี่ยนเวยด้วยความประหลาดใจ ทำไมคนสองคนที่เคยผ่านความรักมาด้วยกัน ถึงมีความรู้สึกต่อเวลาแตกต่างกัน เพื่อคลายความสงสัยนี้ ฉันจึงถามเจี่ยนเวยว่า: "ตอนที่เราอยู่ด้วยกัน เรื่องอะไรที่ทำให้เธอประทับใจมากที่สุด?"
เจี่ยนเวยตอบโดยไม่ต้องคิด: "ตอนประกวดนักร้องยอดเยี่ยมสิบอันดับของมหาวิทยาลัย เธอเล่นกีตาร์ให้ฉัน... แล้วเธอล่ะ?"
"ทุกสุดสัปดาห์ พ่อของเธอจะขับรถเบนซ์มารับเธอที่หน้าโรงเรียน" คำตอบของฉันก็ไม่ต้องคิดเช่นกัน ราวกับตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา ฉันก็เริ่มมีความรู้สึกไม่ค่อยดีแล้ว แต่ในสมัยเรียนก็ไม่ได้ขยายอารมณ์ด้านลบเหล่านั้นออกไป คิดแค่ว่าอยู่ด้วยกันแล้วมีความสุขก็พอ แต่ตอนนี้เมื่อหวนนึกถึง เรื่องของความแตกต่างระหว่างฉันกับเจี่ยนเวย กลับกลายเป็นสิ่งที่ทำให้ฉันจำได้แม่นที่สุด แน่นอนว่าก็มีภาพที่สวยงามเช่นกัน แต่สำหรับฉันในตอนนี้ ความสวยงามเหล่านั้นเป็นเพียงความฝันที่ห่างไกล!