กลับถึงบ้านตอน 5 ทุ่มกว่าแล้ว คิดว่าพ่อบอร์ดกับแม่คงพักผ่อนแล้ว ไม่คิดว่าทั้งสองจะนั่งดูทีวีอยู่ในห้องนั่งเล่น
ฉันปิดประตู หยิบรองเท้าแตะจากชั้นวางมาเปลี่ยน แม่ลดเสียงทีวีลงแล้วถามว่า “เจาหยาง วันนี้ลูกไปกินข้าวเย็นกับสาวคนนั้นหรือเปล่า”
“ครับ พาเธอไปกินหม้อดินเผา” พูดจบกลัวพวกท่านถามต่อก็เสริมว่า “พรุ่งนี้เธอกลับซูโจวแล้วครับ”
แม่พยักหน้าอย่างที่คิด ไม่ถามต่อ หันไปสนใจซีรีส์ที่กำลังฉาย
ฉันยังไม่ทันโล่งอก พ่อบอร์ดก็ถามขึ้นมาว่า “ที่เธอมา จะให้ลูกกลับไปทำงานที่ซูโจวหรือเปล่า”
“ก็ประมาณนั้นครับ” ฉันตอบคลุมเครือ
“งานที่ซูโจวของลูกไปเสียได้ยังไง ทำไมเธอบอกว่าที่ลูกตกงานเกี่ยวข้องกับเธอ”
“พ่อบอร์ด ผมไม่ได้คิดจะกลับไปทำงานที่ซูโจวแล้ว ถามไปก็ไม่มีความหมายเท่าไหร่ ใช่ไหมครับ”
พ่อบอร์ดทำหน้านิ่ง “ลูกอยู่ซวีโจวก็ได้ งานก็หาด้วยตัวเอง อย่าคิดหวังให้พ่อจัดการให้”
ฉันรู้สึกจนใจนิด ๆ “ช่วงนี้ผมก็หาอยู่ตลอดไม่ใช่เหรอครับ วางใจเถอะ เรื่องงานไม่ต้องรบกวนท่านหรอก”
พ่อบอร์ดไม่สนใจฉันอีก หันไปดูซีรีส์ในทีวีต่อ
……
กลับมาที่ห้องตัวเอง ฉันเอนกายบนเตียง จุดบุหรี่ อดคิดถึงปัญหาเรื่องงานที่ต้องแก้ไม่ได้ ถ้าเป็นไปได้ ฉันก็ยังอยากทำงานในห้างสรรพสินค้า แต่ห้างในซวีโจวนับนิ้วได้ ความต้องการคนก็ไม่มาก คงหางานแบบเดิมได้ยาก ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็ต้องลดมาตรฐาน ไปหางานวางแผนเงินเดือนน้อย ๆ แล้ว