ฉันครุ่นคิดอยู่นานก่อนจะส่งข้อความวีแชทไปหาหมีไช่ว่า “คุณมองเรื่องการแต่งงานยังไง”
วางมือถือไว้ข้างตัว สูบบุหรี่อีกคำ ก่อนหันไปพูดกับหลัวเปิ่นว่า “ก่อนชีวิตจะมั่นคง คำว่าแต่งงานนี่มันไกลตัวผมสุดๆ เลย!”
หลัวเปิ่นพยักหน้า พลางตอบ “ก่อนหน้านี้ผมก็ไม่เคยคิดหรอก แต่กลับปักกิ่งครั้งนี้ เจอพ่อเจอแม่ ก็รู้สึกขึ้นมาว่าพวกท่านแก่ลงแล้ว ในใจบอกไม่ถูกว่ารู้สึกยังไง ที่ผ่านมาหลายปีผมควรจะตอบแทนบุญคุณพวกท่านแล้วแท้ๆ แต่กลับไม่เคยทำอะไรตอบแทนเลย…”
พูดจบหลัวเปิ่นก็แหงนหน้าขึ้น พ่นควันบุหรี่ออกมาแรงๆ ละอองควันลอยคลุ้งราวกับสะท้อนความรู้สึกผิดและความเสียใจในใจเขา
ดูแล้วการประนีประนอมของหลัวเปิ่นก็มีเหตุมีผล เพราะสุดท้ายเราก็ไม่อาจต้านทานแรงบีบคั้นของกาลเวลาได้ ส่วนความรักก็ยังคงเลื่อนลอย สุดท้ายความเหนื่อยล้าก็ทำให้เราไม่อยากไขว่คว้าหารักแรกที่เคยปรารถนาอีกต่อไป ได้แต่หาสักคนมาอยู่ด้วยไปวันๆ แบบผิดพลาดก็ปล่อยให้เลยตามเลย
ระหว่างที่ฉันกับหลัวเปิ่นเงียบงัน หมีไช่ก็ตอบข้อความกลับมาในที่สุด เธอถามสวนกลับมาว่า “ทำไมจู่ๆ ถึงถามเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะ”
ฉันจ้องข้อความนั้นอยู่นาน นึกในใจว่า คำว่าแต่งงานคงจะเป็นเรื่องไกลตัวสำหรับเธอเช่นกัน เธอเลยยังไม่มีความเห็น แล้วโยนกลับมาให้ฉัน
เมื่อไม่ได้รับคำตอบ ฉันก็รู้จักกาลเทศะเลิกเซ้าซี้ถามต่อ ได้แต่ตอบว่า “แค่ถามดูเฉยๆ” แล้วให้เธอพักผ่อนเร็วหน่อย จากนั้นก็จบบทสนทนา แต่ในใจก็รู้ดีว่า บนเส้นทางที่ยาวไกลของความรัก เรายังต้องปรับตัวเข้าหากันอีกนานแสนนาน…